Zeze
http://diepresse.com/home/wirtschaft/international/701441/Kodak_Das-letzte-Foto-ist-geschossen?_vl_backlink=/home/index.do
Een leven zonder Tri x 400 is mogelijk, maar toch :(
Gerd
Ach, misschien is er wel iemand die het patent koopt
en de film in leven houdt.
Als ADOX het niet doet, misschien dan een Chinees. Het
zou hen geen kwaad doen als ze over de knowhow
voor degelijke films zouden beschikken.
MirkoBoeddecker
Misschien is er wel iemand die het patent koopt
Dat heb ik nu al vaker op verschillende forums gelezen.
Helaas werkt het niet zo eenvoudig.
Er bestaat geen "octrooi" voor de TRI-X. Er is helemaal niets immaterieels dat je zou kunnen kopen (zelfs als Kodak het zou willen verkopen) om er vervolgens een TRI-X mee te maken.
Dat staat los van de culturele achtergrond of de geografische locatie (Chinees, Duitser, Amerikaan).
Iedereen kan een TRI-X maken, overal.
Daarvoor hebben we nodig:
- Een paar ketels met speciale mixers, warmte, kou, stroom, duisternis, een gebouw
- 1 expert in kristalvorming
- 1 expert in emulgering
- 1 expert in gieten
- Een leger van chemisch-technische assistenten met veel kleine potjes, roerwerken en handrakels (oké, hier zou China een voorsprong hebben)
- Toegang tot een rasterelektronenmicroscoop (de universiteit om de hoek)
- Zilvernitraat
- Kaliumbromide, eventueel nog een paar andere zouten
- Zeer zuivere gelatine
- Toegang tot een synthese voor stabilisatoren (in het begin kant-en-klaar)
- Toegang tot een synthese voor Sensis (in het begin kant-en-klaar)
- Een sensitometer
- Een densitometer
- Een spectrograaf (kan ook geïmproviseerd worden)
- Een kleine verpakkingslijn om functionele monsters te maken
- Toegang tot een gietmachine
...en één tot twee miljoen euro voor lonen en verbruiksartikelen.
Na één tot twee jaar kunnen we dan TRI-X produceren – of een film die jullie niet van een TRI-X kunnen onderscheiden, omdat hij zich in alle meetbare en ervaarbare parameters gedraagt als een TRI-X.
Kodak heeft deze miljoenen al verdeeld over de afgelopen 70 jaar (of wanneer was de eerste TRI-X ook alweer?) al betaald.
Als we alles in Rochester ongemoeid laten en het team gewoon door laat werken zoals het is, valt dit bedrag weg.
Als we slechts één klein dingje aan het ingespeelde proces veranderen, zijn alle recepten vrijwel overbodig.
Goed dan. We zijn klaar, 2 miljoen armer en de eerste TRI-X rolt van de band. We werken zeer efficiënt, vergelijkbaar met Kodak, op moderne machines en produceren batchgroottes die de verwachte verkoop voor telkens een jaar dekken.
We gieten hem, we snijden hem, we ponsen er gaatjes in, we signeren hem, we spoelen hem op, we verpakken hem, we zetten hem in het schap en plaatsen trots een foto op onze website.
Vervolgens rekenen we alles bij elkaar op wat het kost om de film te produceren (puur variabele kosten) en kijken we op internet wat een vergelijkbare film van een concurrent kost, en moeten we vaststellen dat we op elke film niet eens mogen verdienen wat we als risicopremie zouden moeten berekenen voor uitval waarvan we met zekerheid weten dat die zal optreden.
Om nog maar te zwijgen van het terugverdienen van de opstartverliezen. Of die nu gematigd, hoog of zeer hoog waren (in China gaat het natuurlijk goedkoper).
Conclusie: we hebben geen Chinees nodig om verder te fotograferen met TRI-X, maar een prijsstijging die past bij de omstandigheden of een dwaas met heel veel geld (of een terugkeer naar de analoge fotomarkt van de jaren 90, dan lossen we het prijsprobleem op via de massa).
In beide gevallen zonder die dommerik zou Kodak echter ook gewoon zo door kunnen gaan...... ;-)
Bedrijven van het kaliber van Kodak gaan niet failliet om technologische redenen, maar om commerciële.
Ik weet dat Perez bij film bezuinigt en in digitaal investeert, maar we moeten onszelf niets wijsmaken.
Ik denk dat Kodak in het ergste geval de bedrijfsonderdelen die winstgevend zijn, afsplitsen.
Dan is de vraag of zwart-wit winstgevend is of niet.
Ik kan daar geen antwoord op geven, omdat er te veel technische toepassingen achter zitten.
Dat de productie van TRI-X tegen een netto eindgebruikersprijs van 2,59 euro op de lange termijn winstgevend zou moeten zijn, kan ik me echter niet voorstellen.
Ik begrijp gewoon niet waarom Kodak er niet in slaagt om voor de beroemdste film ter wereld, ondanks de grote prijsgevoeligheid van de consumenten, geen 3,50 euro te vragen.
Dan zou alles in orde zijn en zouden de schoorstenen weer kunnen roken.
In plaats daarvan laten ze zich door de markt meeslepen en gaan ze failliet.
Met vriendelijke groeten,
Mirko
peterkrumm
Met andere woorden: de materialen die we gebruiken zullen ongetwijfeld duurder worden (moeten worden?) om ervoor te zorgen dat ze beschikbaar blijven. Afgezien van de uitverkoop van restanten. Geen rooskleurig vooruitzicht, maar wij, de markt, hebben het in eigen hand.
Peter
MirkoBoeddecker
Hallo Peter,
Precies. Maar wat ik ook wilde zeggen, is dat het geen fortuinen zijn.
Of het voor de fabrikant rendabel of onrendabel is (oftewel een kwestie van leven of dood), wordt vaak bepaald door slechts bescheiden veranderingen in de eindprijs voor de consument. Maar aangezien de consumenten van zwart-witfilms over het algemeen ongelooflijk prijsgevoelig zijn (op deze prijsgevoeligheid heb ik mijn bedrijf gebouwd, ik heb er als het ware gebruik van gemaakt: "Fotokunstenaarsbenodigdheden tegen aantrekkelijke prijzen uit Oost-Europa" – daar stond FOTOIMPEX jarenlang voor), slagen de fabrikanten er keer op keer niet in om in deze markt te realiseren wat ze nodig hebben om te overleven.
Hier zou een duurzamere totaalbenadering wenselijk zijn. Maar als ik op andere forums lees wat daarover wordt geschreven, heb ik weinig hoop.
Met vriendelijke groeten,
Mirko
piu58
Een leven zonder Tri x 400 is mogelijk, maar toch :(
Ik wil hier eens een iets andere gedachte delen. Ik ben een paar keer uitgenodigd om films en ontwikkelaars te testen. Het meeste daarvan had ik nog nooit eerder gebruikt.
Ik ben er vrijwel van overtuigd dat je met elke film/ontwikkelaarcombinatie vrijwel elke beeldtaal kunt realiseren. De weinige verschillen kunnen in het lab worden gecompenseerd. Als een film uit de handel verdwijnt, dan zijn je eigen ervaringen, het 'erop ingespeeld zijn', de prullenbak in, veel meer niet.
Wat is het 'eigen' aan een (klassieke) film?
- Gevoeligheid en korrel. Hier kan niemand toveren, alle films van dezelfde gevoeligheidsklasse zijn ~even goed. Uitschieters zijn er alleen in negatieve zin.
- De sensibilisatie. Hier zijn er daadwerkelijk verschillen, die kun je niet zomaar compenseren. Uitgesproken roodgevoeligheid, of juist zeer geringe roodgevoeligheid tot aan orthochromatische film toe, dat kun je met een normale pan-film alleen nabootsen als je filtert. Maar dan verlies je gevoeligheid. In dit opzicht was TriX echter niets bijzonders, niet veel anders dan de andere gangbare 400-films.
- Dunne laag versus normale laagdikte met gemengde korrel. Dit is vooral een kwestie van nauwkeurige belichting, als men een film met dunne laag heeft. De klassieke 400-films zijn geen films met dunne laag. Ook in dit opzicht lijken ze op elkaar.
Wat meestal wordt aangegeven, bijvoorbeeld een bijzonder harmonische grijsweergave, kan prima worden geregeld via het ontwikkelingsproces. Het allerbelangrijkste is om de gevoeligheid te accepteren die de film nu eenmaal heeft. Ongeacht wat er op de verpakking staat. Misschien ligt hier het grootste verschil tussen de films: in de mate van de afwijking in gevoeligheid. Niet weinigen proberen met man en macht ten minste datgene eruit te halen wat op de verpakking staat. Als deze afwijking een halve stop meer bedraagt dan bij de concurrent, dan wordt het resultaat onder deze omstandigheden al aanzienlijk slechter. Als men echter de werkelijke gevoeligheid accepteert, staan alle wegen open voor een gewenste grijsweergave.
Aangezien we waarschijnlijk nooit meer de film van ons leven zullen hebben, moeten we leren omgaan met film en ontwikkelaar. Het benaderen van een nieuw materiaal moet rationeel gebeuren. Daar kunnen we waarschijnlijk niet omheen.
AchimBauer
Hallo Mirco,
Betekent dat dan dat Kodak met 55 cent meer zou kunnen overleven, en dat Forte met 55 cent per film nog zou bestaan? Als ik terugdenk aan mijn analoge tijd, kon ik – reizen daargelaten – nauwelijks meer dan 5 filmrolletjes per maand betalen, en dat was het maximum.
Dus 5 x 55 is 275 cent, dat is 2 euro en 75 cent.
Als ik bedenk hoe de benzineprijzen de afgelopen jaren zijn gestegen, en toch wordt er nog steeds met het gaspedaal op de grond gereden, onnodig hard gereden, meestal met maar 1 persoon in de auto, en dat met de skikoffer op het dak in de zomer, alleen maar zodat iedereen kan zien dat je gaat skiën.
En als je bedenkt hoe duur roken is geworden en hoe weinigen ermee zijn gestopt, wat is dan 2 euro en 75 cent per maand? Vooral als je bedenkt wat die goede Orwo zwart-witfilms momenteel kosten. Die worden op eBay aangeboden als een pakje van tien kleinbeeldfilmjes voor 26 opnames met een houdbaarheidsdatum ergens in het jaar 92 van het vorige millennium voor 87 euro exclusief verzendkosten (die kosten volgens mij 13 euro) en vinden ook kopers.
Blijkbaar is iets pas waard als het niet meer bestaat.
Maar voor zwart-witfotografen is het aanbod nog steeds goed gevuld, in tegenstelling tot bij dia. Bij zwart-witfilms zijn eigenlijk alleen Orwo en Forte voorgoed verdwenen als pure producenten; Fuji heeft zijn volledige assortiment in het VK nog op de markt, Kodak is nog niet failliet, Ilford zou niet zijn doorgegaan als er geen toekomst was geweest, en Agfa zou voortleven in ADOX. En er zijn materialen op de markt die er vroeger niet waren, zoals Forte, Lucky en Shanghai. Een verscheidenheid waar ik vroeger alleen maar van kon dromen, want omdat ik in een klein stadje ben opgegroeid, had ik alleen Agfa en Ilford om uit te kiezen.
Zelf behoor ik tot de mensen die echt niets te missen hebben, maar 55 cent meer voor de film is het me waard als ik weer de donkere kamer in ga, ongeacht met welk materiaal; dat is ook een beslissing die ik binnenkort zal moeten nemen.
Maar de beslissing wat mijn standaardfilm wordt, zal zeker niet door de prijs worden bepaald, ondanks mijn krappe budget, want ik fotografeer om iets voor mezelf te doen, en dat kan ik alleen zolang ik film kan krijgen, en dat zou voor iedereen die 55 cent waard moeten zijn.
Groeten, Achim
MirkoBoeddecker
Betekent dat dan dat Kodak met 55 cent meer zou kunnen overleven, en dat Forte met 55 cent per film nog zou bestaan?
Hallo Achim,
daar kan ik geen algemeen antwoord op geven.
Het hangt natuurlijk altijd af van de andere randvoorwaarden, met name van waar we ons op de efficiëntieschaal bevinden voor de afzonderlijke productielocatie.
Algemeen gezien is de situatie zo dat fabrikanten van fotoproducten helaas erg gevoelig zijn voor de prijsdruk van de markt.
In de jaren 80 en begin jaren 90, tijdens de hoogtijdagen van de analoge fotografie, waren films, gemeten naar het inkomen, duurder dan vandaag. We hebben vandaag de uitzonderlijke situatie dat het product goedkoper is, ondanks een aanzienlijk lagere vraag en hogere stukkosten.
Deze situatie kan niet gezond zijn.
Hoe heeft dit kunnen gebeuren?
In de hoogtijdagen van de analoge fotografie waren de productiecapaciteit en de vraag redelijk in evenwicht. Als een concurrent de prijzen verlaagde, steeg zijn afzetvolume totdat hij de grens van zijn productiemogelijkheden bereikte.
De resterende vraag verschoof naar de iets duurdere fabrikanten en zo draaide alles in een cirkel. Een goed functionerende markt.
Begin jaren 2000 stortte de vraag echter zo snel in dat alle fabrikanten in verkoopvolumes terechtkwamen die hen grote problemen met de stukkosten bij de productie bezorgden, omdat de installaties onder het optimum draaiden. In deze situatie loonde het de moeite om de nu bestaande pure verdringingsmarkt via prijsaanbiedingen zodanig te beïnvloeden dat men weer op grotere ordergroottes uitkwam om de productiekosten onder controle te krijgen. Het was dus lucratiever om marge af te staan dan stijgingen van de stukkosten te accepteren, die het gevolg zouden zijn geweest van de afname van de verkoopvolumes, als men niet via de prijs marktaandeel van de anderen had afgenomen.
De afnemers hadden dit snel door en maakten gebruik van deze situatie. Zo verloor de ene na de andere fabrikant zijn prijsniveau
en de volumes.
De gevolgen zijn bekend: de industrie verloor al haar reserves (zie aandelenkoersen) en de prijzen liggen op een onrealistisch niveau. De fabrikanten opereren allemaal op de laagste prijsgrens. Als ze vandaag nog een klein stukje verder zouden dalen, zouden ze onmiddellijk stukverliezen lijden.
(Deze neerwaartse prijstrend moet worden gezien in relatie tot de inflatie en de inkomensontwikkeling. Twee jaar geleden werd deze trend enigszins onderbroken door de speculatief hoge zilverprijzen, maar dat heeft de fabrikanten niets opgeleverd, aangezien alleen stijgingen in de materiaalkosten zijn doorberekend).
Uitgaande van de hierboven beschreven situatie van "op de limiet opereren" betekent 50 cent meer per film, helemaal onderaan bij de fabrikant, een tot wel 10-voudige stijging van de brutowinst.
Ik ben er zeker van dat dat zou helpen :rolleyes:
Bij Forte bijvoorbeeld zou een verhoging van de filmprijs echter al om die reden slechts een gering effect hebben gehad, omdat Forte 90% van zijn omzet met papier haalde.
Maar je kunt dezelfde berekening natuurlijk ook voor papier maken.
Met vriendelijke groeten,
Mirko
piu58
Een grote klap voor de filmverkoop was het faillissement van Agfa in 2005 en de daarmee gepaard gaande massaproductie van APX 100. Agfa heeft destijds al het beschikbare materiaal omgezet in deze film; dat was goedkoper dan het weggooien ervan. Daarna kwamen er ongelooflijke hoeveelheden op de markt, en dat tegen zeer lage prijzen. Ik heb zowel rolfilms als 35mm-films gekocht voor iets meer dan 1,50 euro per stuk. Niemand kan daar tegenop.
Ook vandaag de dag zijn er nog 35mm-films verkrijgbaar, deze laatste paar dozen zijn bijzonder goedkoop. De nieuwe productie wordt hier nog steeds door beïnvloed. En als dat eindelijk allemaal verkocht is, liggen er nog strategische voorraden in de kasten van de fotografen. Een normale situatie voor de producenten zal zich waarschijnlijk pas over twee of drie jaar voordoen. We zullen zien wat de film dan kost. Niet minder dan 3 euro per rol, schat ik – eerder rond de 4 euro.
thomas_l
Hallo!
Dat is trouwens ook interessant: hoe zou dat er bij kleurfotografie uitzien? Ik denk nu bijvoorbeeld aan het Kodak R3-proces, dus dat chromogene diadirect-papier, dat eigenlijk veel goedkoper was dan het peperdure Ilfochrome. Ik heb natuurlijk geen idee hoe groot de vraag daar naar is, maar als er echt geen directproces meer zou zijn, zou dat erg jammer zijn.
Groeten, Thomas
matthias28
Hoi,
......wie weet wat de toekomst weer in petto heeft.
Ik heb lange tijd RODINAL gebruikt, omdat dat in combinatie met de Agfa-films altijd precies het resultaat opleverde dat ik in gedachten had.
Andere films en ontwikkelaars waren weliswaar ook niet slecht, maar niet wat je gewend was.
Dat is het toch veel meer.
Nu is er eindelijk de RODINAL-replica en gebruik ik sinds kort de ADOX-film.
En zie daar: de films komen zo uit het blikje, zoals ik me dat al eerder had voorgesteld.
Persoonlijk wacht ik af wanneer Tetenal stopt met zijn E6-chemie. Dat zou voor mij een ramp zijn, want naast zwart-wit is diafilm nog steeds het neusje van de zalm. Het liefst in het nog betaalbare middenformaat.
Want daar kunnen zelfs de duurste digitale camera's tot op de dag van vandaag niet aan tippen, die naar mijn mening een onaangename kleurbalans hebben...
Vinylplaten zijn ook weer te koop. Net als de Polaroid-instantfilm....
... en als analoge fotografie dan iets duurder wordt. Nou en? Het zijn tenslotte foto's voor het leven.
gurkensaft
Hallo allemaal!
Ook ik sta natuurlijk niet te springen om meer voor een film te betalen.
Maar als ik op het moment dat ik het geld op de toonbank leg, al het gevoel heb dat de prijs zo in mijn voordeel is berekend dat ik bang moet zijn dat de fabrikant zich dat op de lange termijn niet kan veroorloven, dan leg ik liever wat extra’s erbij.
Er is natuurlijk wel een grens...
Maar daar staat tegenover dat ik dan (in theorie) op de lange termijn net zo'n grote keuze heb als nu.
Ook al ben ik graag in de donkere kamer, ik heb geen zin om me voortdurend aan nieuw materiaal aan te moeten passen.
Die tijd breng ik liever achter de camera door.
Om die reden heb ik me helemaal niet beziggehouden met sommige materialen waarvan de levering op de lange of zelfs middellange termijn niet gegarandeerd was, of heb ik er alleen uit interesse even naar gekeken.
"Jammer, wat was dat mooi", heb ik daarbij meer dan eens gezegd...
De toekomst van de branche ligt nu eenmaal vooral in handen van de eindgebruikers.
Gierigheid is niet altijd cool!
Maar met deze mening sta ik niet alleen.
Dat mogen de fabrikanten wat mij betreft gerust weten.
Met vriendelijke groeten,
Torsten
AchimBauer
Hallo Torsten,
Nee, zuinig zijn is cool, zelfs heel cool, maar de boodschap wordt gewoon verkeerd begrepen.
Als je eens uitrekent wat het kost om je camera-uitrusting te vervangen, omdat je peperdure speciale lenzen niet meer passen omdat de fabrikant bij de overstap naar digitaal alles op zijn kop heeft gezet, en de steeds snellere systeemwisselingen (ik heb vorige week mijn laboratoriumlampen gemonteerd, één is minstens 50 jaar oud en nog steeds bruikbaar, voor een 2 jaar oude digicam krijg ik geen geheugenkaart omdat die niets kan met de huidige formaten), als je kijkt naar de prijzen voor echt goede fotoprinters groter dan A4, en de prijzen voor inkt die de kleur redelijk behoudt, en dan ook nog kijkt wat het zilvervrije printerpapier kost en de kwaliteit die eruit komt, dan kun je wel zeggen dat 50 cent meer voor de film gierigheid is, omdat je veel investeringen bespaart. Maar of dat nu nog uitmaakt: deze week stond in mijn Backnanger Kreiszeitung dat er bij Kodak nu officieel sprake is van faillissement als er niet snel nieuw geld binnenkomt, en vanuit de drukkerij komt dat momenteel nog niet, want daar waren de niet-fotogerelateerde bedrijven zoals Epson, Lexmark en HP sneller.
Groeten, Achim
mdeutgen
Achim heeft de gedachten onder woorden gebracht die ook de mijne zijn.
Ik vind het vreemd dat de levensduur van technische apparaten met de komst van het digitale tijdperk enorm is afgenomen. Vroeger kocht men een analoge camera en fotografeerde men daarmee een leven lang. Natuurlijk waren er in de loop der jaren met de systemen Disk en APS ook "eendagsvliegen" (laten we APS het voordeel geven dat het direct tegen digitaal moest opboksen en gewoon moest verliezen), maar met kleinbeeld- en rolfilm had men eigenlijk een uitgerijpt en tijdloos systeem.
Alleen kan daar vandaag de dag niemand meer aan verdienen en wie goede apparatuur heeft, zal niet zo snel nieuwe kopen. Het lijkt mij daarentegen tegenwoordig alsof de fabrikanten alleen maar willen verdienen aan het feit dat men, vanwege niet meer verkrijgbare onderdelen, gewoon "nieuw moet kopen"; het beste voorbeeld is de door Achim genoemde geheugenkaart. Een 35mm-film van vandaag past ook nog steeds in een Leica van voor de oorlog of elke andere 35mm-camera.
En nog een paar woorden over het thema "Geiz ist geil". Deze uitdrukking is niet alleen afgezaagd, maar in mijn ogen ook "onzin ten top". Als iemand daarentegen zegt dat hij (kosten)bewust koopt en kijkt naar de prijs-kwaliteitverhouding, dan klopt dat beter. Ook ik ben kostenbewust, maar "Gierigheid is cool" wekt bij mij de indruk dat men alles tegen elke prijs zo goedkoop mogelijk wil hebben. En dat is in mijn ogen onzin. Soms is de iets duurdere variant achteraf gezien de goedkopere – sommige mensen kunnen rekenen, anderen leren het nooit.
Achim heeft het aan het begin van zijn bijdrage over de objectieven zo mooi verwoord: waarom zou ik nieuw kopen als ik een goed functionerend systeem heb? Ik maak deze ervaring zelf momenteel op het gebied van diafilms in 35 mm. Het assortiment wordt door de fabrikanten uitgedund, Fuji heeft afscheid genomen van de amateurfilm, Kodak heeft dit zojuist aangekondigd. Bovendien heeft Gera de prijzen onlangs aanzienlijk verhoogd, naar mijn mening gewoon verdubbeld. Toch zal ik me ook in de toekomst diafilms blijven veroorloven; met mijn jaarlijkse verbruik van minder dan 20 films is de pijngrens nog lang niet bereikt, zelfs als de Provia 100F nu al snel 10 euro kost. De aanschaf van een DSLR die vergelijkbaar is met een OM2, inclusief de lenzen, en een projector die zich kan meten met een Pradovit, doet me liever meer geld uitgeven aan de diafilms en de ontwikkeling ervan.
En over het onderwerp archivering van digitale gegevens heeft ook nog niemand nagedacht. Waarom belichten talrijke ziekenhuizen hun digitale röntgenfoto's inmiddels op film? Omdat ze zo eenvoudig en voordelig kunnen voldoen aan de eis van archivering gedurende >30 jaar – met zelfgebrande cd's is dat moeilijk te bereiken, die worden na zo'n zeven jaar "vergankelijk".
Martin
gurkensaft
Goedenavond allemaal.
Ik zie gelukkig dat ik er niet helemaal alleen voor sta.
Prijsbewustzijn, producten van mindere en betere kwaliteit, en vooral betaalbare producten. Daar gaat het precies om.
Wat is mij hoeveel waard?
(Voor mij persoonlijk heeft analoge fotografie in het algemeen, in directe vergelijking, ook een hogere waarde dan digitale. Bijvoorbeeld om de door jullie genoemde redenen van de elektronische halfwaardetijd. Maar dat terzijde.)
Over het digitale thema kan ik verder niet veel bijdragen.
In ons huishouden hebben we weliswaar een redelijk degelijk "fototoestel", maar dat wordt in de regel alleen voor online toepassingen gebruikt.
Hier is dat ook zinvol.
Onder andere vanwege het archiveringsprobleem dat Martin aanstipt.
Hoewel het bij mij als digitaal-asthenicus al misgaat bij de zelfdiscipline om voldoende (meervoudig) te archiveren.
Ik ben tot nu toe nog niet op het idee gekomen om mijn filmrolletjes dubbel te beveiligen, zoals in de digitale sector gebruikelijk (noodzakelijk?) is...
Maar terug naar het oorspronkelijke onderwerp:
Aangezien er in de toekomst blijkbaar verdere veranderingen zullen plaatsvinden bij de producenten van analoog materiaal, hoop ik dat deze veranderingen langzaam genoeg verlopen, zodat onze markt de tijd heeft om zich hierop aan te passen.
(in dit geval
bijv. verkoop van afzonderlijke onderdelen van Kodak / afsplitsing in geval van een faillissement)
Ik ben nog steeds optimistisch, want hoewel de markt in zeer korte tijd aanzienlijk is gekrompen, bestaat hij blijkbaar nog steeds!
Ik ken inmiddels ook enkele gevallen in mijn kennissenkring die ofwel weer terugkeren naar film, of (vrij jong) zelfs van de digitale camera naar film overstappen.
Ook op andere gebieden keert men terug naar beproefde zaken.
Zoals bijvoorbeeld de door tth genoemde vinylplaat.
Fotografische producten worden in leven gehouden / nieuw leven ingeblazen (Polaroid of, zoals de gastheer hier MCC, Polywarmtone, Apx..)
De diversiteit op de filmmarkt zal natuurlijk toenemen wanneer gefrustreerde fotografen na meerdere productstopzettingen overstappen op relatief "toekomstbestendige" materialen.
Jammer van de geweldige producten (CIBACHROME, Forte-films enz.), maar het uitsterven zal ook eens ophouden en de markt zal zich stabiliseren.
Als de fabrikanten of ook de handelaren flexibel zijn/worden, zoals sommigen al op voorbeeldige wijze doen, ben ik daar blij mee en steun ik dat graag!
Groeten, Torsten
Wolf_XL
...ik heb een nogal ambivalente houding ten opzichte van Kodak... Enerzijds heeft Kodak met zijn almachtfantasieën de fotowereld geteisterd met formaten die de wereld nooit nodig heeft gehad (Instamatic, Pocket, Disc), en anderzijds zou ik de TMax, Tri-X en HC-110 echt missen... Helaas zie ik de toekomst van Kodak heel somber in...
Dat analoge fotografie in de economie steeds minder aandacht krijgt, is in principe begrijpelijk. Onze economie, die puur op groei is gericht, heeft nu eenmaal moeite om zich te verzoenen met een zo duurzaam vak als analoge fotografie. Als je bedenkt dat ik bijvoorbeeld veel van mijn laboratoriumbenodigdheden al meer dan dertig jaar gebruik, hoeft het niemand te verbazen dat de fabrikanten van dergelijke benodigdheden door gebrek aan vraag steeds meer in de problemen komen...
Wij als "analoogfotografen" moeten onszelf niets wijsmaken – onze "hoogtijdagen" zijn gewoon voorbij en komen niet meer terug. En voor de voormalige "groten" in de fotobranche geef ik geen cent. Op een gegeven moment eisen hun aandeelhouders hun rendement op – en als dat uitblijft, wordt de onrendabele fotodivisie ofwel helemaal gesloten, ofwel tot onherkenbaarheid ingekrompen. Mijn motto is inmiddels "buy german"... Enerzijds hebben Foto Impex, Spur, Moersch of Maco precies het juiste formaat voor de gekrompen markt – en anderzijds zitten daar mensen aan het roer die nog een band hebben met analoge fotografie...
Zeze
Oei oei oei, hier ging het er nog flink aan toe :)
Mirko: Bedankt voor je berichten, het is allemaal boeiend om te lezen.
Groeten
Dieter
