Testowanie papieru fotograficznego

Andreas1 · 2010-07-04T22:14:23+00:00

Gutenabend, kann mir jemand sagen ob ich die famose Dichte von 0,04 log, über den Papierschleier messen muss oder über Papierweiß (Rückseite von Papier)? Al...

Andreas1

Dobry wieczór, czy ktoś może mi powiedzieć, czy tę słynną gęstość 0,04 log mam mierzyć na przezroczystym papierze, czy na białym papierze (tylnej stronie kartki)? Czyli, że tak powiem, gdzie mam wyzerować densytometr? Muszę skalibrować mój laboratoryjny ekspozymetr i nie jestem tego pewien. Dziękuję i pozdrawiam Andreas

cfb_de

Cześć Andreas,

czy ktoś może mi powiedzieć, czy tę słynną gęstość 0,04 log muszę mierzyć na papierowej zasłonie, czy na białym papierze (tylnej stronie kartki)? Czyli, że tak powiem, gdzie muszę wyzerować densytometr? Muszę skalibrować mój laboratoryjny ekspozymetr i nie jestem pewien.

Ma to wpływ na liniowe przesunięcie krzywej: jeśli chcesz uzyskać głęboko czarne cienie, uwzględnij zamglenie papieru (o ile występuje, ale to już inny temat). Jeśli chcesz uzyskać jasne światła, nie powinieneś tego robić. Zawsze zadziwia mnie, jakie pytania są zadawane. A zwłaszcza to, kto je zadaje. Liczba osób, które potrafią „dostrzec” przesunięcie krzywej o liniowe logD 0,04, z pewnością zbliża się do zera. Technika pomiarowa jest przydatna i ważna. Ale nie jest celem samym w sobie. Pozdrawiam serdecznie, Franz

sputnik

Cześć Andreas,
czy ktoś może mi powiedzieć, czy tę słynną gęstość 0,04 log muszę mierzyć na papierowej zasłonie, czy na białej stronie papieru? Czyli, że tak powiem, gdzie muszę wyzerować densytometr? Muszę skalibrować mój laboratoryjny ekspozymetr i nie jestem pewien.
Ma to wpływ na liniowe przesunięcie krzywej: jeśli chcesz uzyskać głęboko czarne cienie, uwzględnij zasłonę papierową (o ile jest dostępna, ale to już inny temat). Jeśli chcesz uzyskać jasne światła, nie powinieneś tego robić. Zawsze mnie zadziwia, jakie pytania są zadawane. A zwłaszcza to, kto je zadaje. Liczba osób, które potrafią „dostrzec” przesunięcie krzywej o logD 0,04, z pewnością zbliża się do zera. Technika pomiarowa jest przydatna i ważna. Ale nie jest celem samym w sobie. Pozdrawiam, Franz

Cześć Franz, mnie też dziwi, że zadaje się takie pytania. Jeszcze bardziej dziwi mnie jednak fakt, że uważasz, iż nie da się rozpoznać „odcienia szarości” wynoszącego 0,04. To widzi nawet niewidomy z laską – przynajmniej jeśli wychodzi się z założenia, że papier jest biały (a o to właśnie chodziło w pytaniu)! Po zakupie kontrolera Heiland kupiłem RT112, aby móc jak najdokładniej dopasować do siebie różne rodzaje papieru i wręcz przeciwnie, byłem zaskoczony, jak ciemny jest w rzeczywistości rzekomy „już nie papierowy biały”, czyli 0,04 logD! Na oko pierwszy stopień skali szarości wydawał się zdecydowanie jaśniejszy. Poza tym taki densymetr naprawdę nie jest konieczny, ale te 35 euro też nie zważyło na szalę. Nawiasem mówiąc, RT112 wskazuje absolutnie dokładnie, sprawdziłem to za pomocą świeżo zmierzonej przez Jürgena Heilanda skali szarości. BTW: Nigdy nie wpadłbym na pomysł, żeby zerować moje urządzenie na odwrocie papieru. Pozdrawiam, Siegfried

cfb_de

Cześć, imienniku, Nie pisałem przecież o tylnej stronie papieru. Zrób dwa powiększenia: jedno z kompensacją „zamglenia papieru”, a drugie bez niej. Powiesisz je w odległości około dwóch metrów przed białą ścianą i poprosisz obiektywnych obserwatorów o opinię na temat ewentualnych różnic. Gwarantuję Ci, że tylko znikoma liczba obserwatorów zauważy rzeczywistą różnicę. Dlaczego tak twierdzę? Ponieważ już to wypróbowałem. Oba zdjęcia sprzedawały się na wystawie dokładnie tak samo dobrze (limitowana seria dziesięciu, po dziesięć sprzedanych). My, przyzwyczajeni do precyzyjnej techniki pomiarowej, dostrzegamy to (być może). Ale przecież rozprawiamy też o rzekomo widocznych dwunastych stopniach przysłony przy naświetlaniu dzielonym... Pozdrawiam serdecznie, Franz

sputnik

Cześć, imienniku, Nie pisałem przecież o tylnej stronie papieru. Zrób dwa powiększenia: jedno z kompensacją „zamglenia papieru”, a drugie bez niej. Powiesisz je w odległości około dwóch metrów przed białą ścianą i poprosisz obiektywnych obserwatorów o opinię na temat ewentualnych różnic. Gwarantuję ci, że tylko znikoma liczba obserwatorów zauważy rzeczywistą różnicę. Dlaczego tak twierdzę? Ponieważ już to wypróbowałem. Oba zdjęcia sprzedawały się na wystawie dokładnie tak samo dobrze (limitowana seria dziesięciu, po dziesięć sprzedanych). My, przyzwyczajeni do techniki pomiarowej, dostrzegamy to (być może). Ale przecież rozprawiamy też o rzekomo widocznych dwunastych stopniach przysłony przy naświetlaniu dzielonym... Pozdrawiam, Franz

Cześć Franz, Twój przykład nie jest argumentem, bo można by to odnieść do praktycznie WSZYSTKICH subtelności podczas powiększania. W przypadku większości obserwatorów prawdopodobnie nawet do rażących błędów. Ja też kiedyś sprzedałem za 100 euro odbitkę, którą w moich oczach uznałem za wadliwą i wolałem od razu zrobić ją ponownie. To, czy komuś się coś podoba, czy nie, czy dostrzega różnice, czy nie – dla mnie to absolutnie nie są kryteria jakości. A różnicę jednej dziesiątej stopnia przysłony widzę w procesie pozytywowym na pewno. Może nie w KAŻDYM motywie i oczywiście tylko w porównaniu. To jasne. Dlatego jednak takie subtelności nie schodzą na dalszy plan. Nie ma to najmniejszego związku z techniką pomiarową. Oceniam i analizuję WYŁĄCZNIE WIZUALNIE, dlatego na przykład nie mogę się przekonać do nowego MCC, bez względu na to, jak dobry może być pod względem pomiarowym. Jego wygląd nie odpowiada mojemu osobistemu gustowi. A liczy się tylko to. Na szczęście fotografuję wyłącznie dla przyjemności. Słoneczne pozdrowienia, Siegfried PS: Ta sprawa z tylną stroną papieru nie była skierowana do Ciebie – przepraszam.

cfb_de

Cześć Siegfried, jeśli potrafisz ocenić różnicę rzędu jednej dziesiątej stopnia przysłony na oko, powinieneś udać się do najbliższego klinicznego oddziału okulistycznego, opatentować swoje oczy i wpisać je do Księgi Rekordów Guinnessa. Ta różnica w jasności wykracza poza „technicznie” możliwe możliwości ludzkiego oka. Nasze oko ma dość duży zakres dynamiczny, jeśli chodzi o wartości jasności, ale dość skromną rozdzielczość w tym zakresie. Za to jako jedna z niewielu form życia potrafimy widzieć kolory. Również skromna rozdzielczość, ponieważ mamy mózg do przetwarzania danych w czasie rzeczywistym. Odchylenia koloru rzędu 100K prawie nie dostrzegamy, natomiast nasz zmysł dotyku bardzo dobrze wyczuwa te 100K z tej samej odległości od obiektu :( Pozdrawiam serdecznie, Franz

sputnik

Franz, tylko krótko. Spieszę się. Kiedy wykonuję serię ekspozycji z różnicą 1/10 stopnia przysłony na kartce papieru, zdecydowanie dostrzegam różnice w jasności i jestem głęboko przekonany, że każdy inny również je dostrzeże, o ile nie stracił jeszcze wzroku. Ale tak naprawdę to w ogóle nie ma znaczenia. Jak to się ładnie mówiło w NRD – każdy według swoich możliwości, każdemu według jego potrzeb. Pozdrawiam i życzę dobrej nocy, S.

cfb_de

Siegfried, W bezpośrednim porównaniu przy użyciu klina szarości jest to oczywiście możliwe. Jednak w przypadku wydruku zawierającego wiele odcieni szarości na całej powierzchni nie jest to już możliwe. Właśnie do tego zmierzałem: tablice testowe mają tyle wspólnego z fotografią użytkową, co papież z praktyczną stroną rodzenia dzieci. I to bez odwoływania się do Ulbrichta: „odpoczywać bez nadrabiania” naprawdę nie jest konieczne. Pozdrawiam serdecznie, Franz Siegfried B.

sputnik

Siegfried, w bezpośrednim porównaniu na podstawie klina skali szarości jest to oczywiście możliwe. Jednak w przypadku wydruku zawierającego wiele odcieni szarości na całej powierzchni nie jest to już możliwe. Do tego właśnie zmierzałem: tablice testowe mają tyle wspólnego z fotografią użytkową, co papież z praktyczną stroną rodzenia dzieci. I to bez odwoływania się do Ulbrichta: „odzyskiwanie bez nadrabiania” naprawdę nie jest konieczne. Pozdrawiam serdecznie, Franz Siegfried B.

Mój drogi Franz Siegfried, muszę jednak ponownie zabrać głos, ponieważ nie mogę tego tak zostawić. Proszę, bez insynuacji. Nie robię odbitek z szarymi klincami i nie fotografuję tablic testowych! Kiedy mówię o serii naświetleń, mam na myśli serię 3 lub 5 stopniowo zmiennych naświetleń tej części motywu, która jest dla mnie decydująca dla naświetlania podstawowego, na JEDNYM kawałku papieru fotograficznego! Nazywa się to również paskiem próbnym. A kiedy zbliżam się do czasu, który według mojego gustu jest optymalny (a robię to, zwłaszcza w przypadku podziału na pół), widzę, szczególnie w przypadku portretów, 1/10 stopnia przysłony – o ile wybieram tak niewielką stopniowość, co zdarza się bardzo rzadko. Kropka. Jeśli TY tego NIE widzisz, to oczywiście też jest w porządku. Tylko proszę, nie uogólniaj tego na samych ludzi. Jednak JA nie oceniam moich pasków próbnych z odległości 1 m. Być może jeszcze o tym nie wspomniałem. Z wyrazami szacunku, S.