frau_ett
Hallo beste fotovrienden,
Ik heb vandaag op een rommelmarkt een geweldige vondst gedaan. Ik heb daar een paar oude, nog in de originele verpakking zit, fotopapieren gekocht en wilde even vragen of iemand hier ervaring mee heeft en me misschien wat tips kan geven.
Het gaat om Agfa Brovira, Leonar Lumarto, Mimosa Kiel contactpapier, Argenta Novum enz.
Daarnaast zou ik graag willen weten wat er zo bijzonder is aan contactpapier.
Eva wenst jullie een fijne paaszondag.
Godot
Ik zou trouwens graag willen weten wat er zo bijzonder is aan contactpapier.
Hallo Eva,
Oorspronkelijk was elk fotopapier contactpapier of zelfs kopieerpapier, omdat vergroters nog niet gebruikelijk waren. Afdrukken werden dus belicht door daglicht. Jouw Mimosa-contactpapier is zeker bedoeld voor kunstmatige belichting, maar is nog steeds zo ongevoelig dat het niet echt geschikt is voor vergroters.
Kortom, de lage gevoeligheid is waarschijnlijk het belangrijkste kenmerk, afgezien van de misschien wel coole uitstraling van de afdrukken. Het wordt waarschijnlijk vrij normaal ontwikkeld (voor zover ik weet, maar er zijn hier oudere experts die dat nog precies weten) – en dat kan zelfs nog steeds werken.
Fijne feestdagen,
Stefan.
frau_ett
Hoi, ik heb zojuist een paar pogingen gedaan. Ik ontwikkel met Tetenal en een gangbare fixeer. Alle foto’s zijn mislukt :-(
Ze hebben wel allemaal die mooie kleur, maar er is geen enkel motief te zien.
Is dat een teken dat het papier toch te oud is?!?!
Ik weet even niet wat ik ervan moet denken.
Groeten, Eva
frau_ett
Zo, na wat proberen heb ik de fout gevonden. Het papier heeft ontzettend veel licht nodig. Ik heb gewoon even een muntje op de foto gelegd en die bij daglicht belicht, en toen wist ik dat het papier in ieder geval niet kapot was. Het rode licht heeft helemaal geen schade aangericht. Ik heb dus met het uitsluitingsprincipe gewerkt en heb nu twee hele mooie foto’s. :-)
Is er toevallig nog iemand die met zulk ouderwets fotopapier ontwikkelt?
Ervaringen zijn altijd welkom.
Groeten, Eva
Godot
Het papier heeft heel veel licht nodig.
Ja,
dat is precies wat ik eigenlijk met al die woorden wilde zeggen. :blink:
Wolfgg
Hallo Eva,
Ik ben zo’n 50 jaar geleden begonnen met contactpapier. Daarvoor had ik een "contactkopieermachine", dat was een houten kist van ongeveer 40 cm hoog, met bovenop een glasplaat van ongeveer 20 x 30 cm met een tweedelig aandrukdeksel, waarmee het contactpapier en het negatief tegen elkaar werden gedrukt. In de kist zat een rode lamp en een belichtingslamp van minimaal 40 W. De belichtingstijden lagen tussen de 10 en 20 seconden. Het ontwikkelen gebeurde net als vandaag de dag, ook de chemicaliën waren dezelfde als nu.
Bij de gevoeliger vergrotingspapieren moet je, afhankelijk van de leeftijd, rekening houden met een grotere waas.
Groeten, Wolfgang
Urnes
Hallo Eva,
Contactafdrukken zouden echter ook bij normaal zonlicht of omgevingslicht moeten werken. Zeker als het papier al zo oud is. Dus: doe het papier in een (fotolijst), leg het negatief erop en probeer het eens uit. Dat werkt goed met 18x24 of 8x10" negatieven.
Verder is het oude papier in principe prima geschikt om fotogrammen te maken. Leg het dus gewoon op tafel, leg er een paar dingen op en kijk wat er gebeurt. Transparante of halfdoorzichtige voorwerpen zijn ook geweldig. In de loop van de tijd kun je de voorwerpen verplaatsen en als je tevreden bent, fixeer je de afbeelding gewoon.
Groeten, Sven.
AchimBauer
Hallo Eva,
Ik heb je bericht al vaker gelezen, want ook ik heb meerdere dozen met oud fotopapier, deels uit de tijd dat ik nog actief in de donkere kamer werkte, deels afkomstig uit de uitverkoop van een fotowinkel. Omdat ik weer aan de slag wil in de donkere kamer (vandaag zou ik ermee beginnen) en ik vandaag geen zin had om mijn filmtestproject (welke film wil ik in de toekomst gebruiken) voort te zetten, kreeg ik vandaag de neiging om mijn donkere kamer eindelijk lichtdicht te maken. Dat was de laatste stap.
Toen kreeg ik de neiging om gewoon weer eens wat fotopapier in de bakjes te laten weken. Ik had film, nieuw papier en chemicaliën besteld. Maar ik vraag me af: wat moet ik met het oude papier doen?
Dus heb ik de chemicaliën erbij gezocht. Ik geloof dat ik Adofix heb, dat is vloeibaar concentraat, geen probleem. Maar als papierontwikkelaar had ik Adotol Konstant besteld. Poederontwikkelaar voor 5 liter. Ik heb echter maar 3 liter capaciteit aan bruine flessen.
Dus op het podium (de Zwabische variant van de zolder) gekeken, daar staat nog een doos met van alles en nog wat, en daar vond ik twee zakjes Tetenal Part 1 en Part 2 met Neutralton. Het woord Neutralton zei me dat het papierontwikkelaar kon zijn.
De zakjes waren aangebroken en oorspronkelijk bedoeld voor 5 liter. Dus de magneetroerder aangezet, 1 liter water dat warm aanvoelde, en op het oog wat Part 1-poeder erin gestrooid, daarna Part 2 totdat het begon te ruiken als ontwikkelaar. Tot slot een paar druppels Moersch Restrainer erbij en klaar.
Toen ben ik begonnen met Tura Multikontrast van de rol, ik dacht dat dat het papier was waarmee ik destijds was gestopt. Het was echter een rol in de originele verpakking. Filter 3 in de lade, want die lag binnen handbereik, belichting gemeten en gemiddelde factor ingevoerd. Resultaat: egaal grijs. Toen een poging met Fotografik, mijn schaar op de foto en belicht, maar schaar grijs, achtergrond grijs.
Zo ging het verder met diverse Argentapapieren, sommige lieten een beetje beeld zien, met veel belichting kwam er iets meer, maar toch grijs in grijs. Ook bij de Leonar, bij de Labaphot, alles onbruikbaar, totdat ik toen op mijn nog originele, volksbezit Orwo stuitte, dat ondanks een speciaal uitgekiende speciale ontwikkelaar volgens een strikt geheim recept een redelijk bruikbaar resultaat liet zien. Na de 3e afdruk had ik een perfect resultaat. Daarna werd ik moedig en probeerde ik speciaal materiaal uit, eerst Anofot Plaques Photographiques Positieve aluminiumgradatie 3. Dat zijn gecoate aluminiumplaten. Makkelijk te hanteren, het deel dat er niet uitziet als metaal is de emulsie. Het resultaat zou voor verbetering vatbaar zijn, als het materiaal voldoende is voor experimenten. Daarna was Tura Fotoleine aan de beurt, origineel gemaakt in Düren. Problematisch spul (in de ware zin van het woord), je ziet niet waar de emulsie zit, en in de vloeistof wordt het zacht en gaat het kreuken, zodat je moet opletten (ja, a en s liggen heel dicht bij elkaar) dat het goed wordt ontwikkeld. Het voelt glibberig en slap aan, maar leverde vanaf de derde poging geweldige resultaten op.
Daarna was het voor vandaag genoeg. Ik heb nog veel ander materiaal, maar helaas meestal in grote formaten, ook papier van Mimosa. Die lijken veelbelovend, want ze zijn echt stokoud.
Ik vermoed dat de papieren die alleen grijs worden, papier zijn met ingebedde ontwikkelingsstoffen, en die waar het werkt, zonder.
Dus nu weet je dat je niet de enige bent die met hysterisch historisch papier werkt.
Ik zou het nooit gedaan hebben als ik het materiaal niet gehad had. Ik zou nooit speciaal oud papier gekocht hebben!!!!!!!!!
Maar dat met Orwo zet me aan het denken.
Groeten, Achim
MirkoBoeddecker
Ik vermoed dat het papier dat alleen grijs wordt, papier is waarin ontwikkelingsmiddelen zijn opgeslagen. En het papier dat wel werkt, zonder
Hallo Achim,
Je opmerking kan heel goed kloppen (want modern papier bevat doorgaans sinds 1990 ingebedde ontwikkelaars), maar ik denk niet dat de ingebedde ontwikkelaars de oorzaak zijn.
Ontwikkelaars hebben namelijk een beeldstabiliserende werking in de papieremulsie.
De werkelijke oorzaak ligt naar mijn mening in een combinatie van kenmerken.
1) Kenmerk: papiergevoeligheid
2) Kenmerk: productiedatum vóór 1991
Hoe gevoeliger een papier is, hoe sneller het vergrijst, en wel onevenredig aan de gevoeligheid. Het kan dus zijn dat een zeer traag papier (contactpapier) 100 jaar meegaat (het is natuurlijk een kwestie van definitie wat nog als bruikbaar wordt beschouwd) en een modern speed-papier, dat vijf keer zo gevoelig is, slechts 3-4 jaar.
ORWO-papier heeft een hoge gevoeligheid (ongeveer de helft van moderne papiersoorten) en is duurzaam, omdat men in de DDR-tijd het bekende in stand hield en tot ongelooflijk langlopende productieseries voor de emulsies kwam. Men had de emulsie perfect onder de knie en omdat er geen concurrentie was, hoefde er niet voortdurend iets te worden verslechterd om de marketingafdeling munitie te leveren.
Met de val van de Muur was het daar echter mee gedaan. Bovendien mochten de goede stabilisatoren (cadmium, kwik en dergelijke) niet meer worden gebruikt, hoewel ze in zulke kleine hoeveelheden in de recepturen waren opgenomen dat het relatieve aandeel in het eindproduct weer onder het natuurlijke kwikgehalte in het milieu zou hebben gelegen. Maar daar in Brussel zijn ze soms erg koppig. Het is daar in Brussel ook meer een agrarisch evenement. Daar begrijpt men zoiets als relativiteit waarschijnlijk niet.
Als ORWO was blijven produceren met de milieueisen waaraan Agfa op dat moment al moest voldoen, zou het papier zeker niet langer houdbaar zijn geweest.
Met de vervangende stabilisatoren die vandaag de dag nog mogen worden gebruikt, komt niemand veel verder dan 3 jaar (voor perfecte kwaliteit zonder enige grijze waas). Maar aangezien men tegenwoordig ook niet meer hoeft te hamsteren, denk ik dat iedereen ermee kan leven dat men slechts voor 3 jaar voorraad kan aanleggen :-)
Veel plezier in de donkere kamer,
Mirko
AchimBauer
Hallo vrienden van Lictes,
Een vervolg op mijn laatste bericht!
De actie was bedoeld als een compleet onzinnig experiment, in de veronderstelling dat ik er hooguit een paar foto’s mee zou kunnen maken, maar ook met de gedachte: waarom zou ik het niet eens goed proberen? Zelfs die oeroude ontwikkelaar, op het oog gemengd, was eigenlijk onzin. Maar helaas liep de actie volledig uit de hand!!! De afdrukken op het originele Volkseigen-materiaal waren geweldig. Het bloemwitte, onbelichte gebied komt waarschijnlijk nauwelijks van de ca. 5 tot 10 druppels Restrainer. En helaas heb ik niet alleen hysterisch materiaal, maar ook modern materiaal, namelijk een nieuwe scanner, en die geeft momenteel alles nog een beetje te donker weer. Het is ook geen fotoscanner, maar een boekscanner. Toch hier twee voorbeelden: eerst het originele Volkseigen uit Wolfen en dan het originele UK van Ilford, het modernste uit mijn hysterische verzameling. Maar ook dat is allemaal nog bruikbaar, je kunt er je fotovitrine mooi mee versieren (niet met het papier, maar met de doosjes).
Oh ja, de bijlagen zijn Pehdehüfs (PDF)
