Hallo Lichtlicht,
Wat de metingen betreft, zitten we met de MCC op hetzelfde niveau als de vroegere papieren, maar de parameters worden vrij kort na het gieten bepaald.
Originele Agfa MCC van meer dan 5 jaar geleden wijkt vandaag de dag, afhankelijk van de opslag, min of meer ver af van het optimum.
Daarom zou ik de oude verpakking alleen nog maar kalibreren om op te maken.
Wat betreft je tweede vraag moet ik even wat uitweiden.
De tegenwoordig gangbare klassieke zilverhalogenidefotografie is gebaseerd op lichtgevoelige zilverzouten van zilverjodide, zilverchloride of zilverbromide.
Elk van de genoemde soorten heeft een eigen absolute en spectrale gevoeligheid. Alle soorten worden door fysische en chemische rijping in hun gevoeligheid aangepast, gestabiliseerd en daarna spectraal gesensibiliseerd, wat op zijn beurt weer invloed heeft op de gevoeligheid. Elk kristaltype vertoont de gewenste fotografische eigenschappen in meer of mindere mate.
Papier wordt bovendien op verschillende gradaties gerijpt/gemengd en aangebracht. Dat heeft ook weer invloed op de gevoeligheid en de ontwikkelingskinetiek.
Als ik een nieuw fotopapier zou willen ontwerpen, zou ik diverse eigenschappen in mijn specificatie opschrijven die ik van het nieuwe papier verlang.
Vervolgens ga ik aan de slag met de aanpassingen om van mijn kristallen precies dat te eisen wat ik wil hebben. In het geval van Multigrade komt daar nog de sensibilisatie op blauw en groen bij voor respectievelijk de harde en zachte gradatie.
Uiteindelijk ben je echt druk bezig om ervoor te zorgen dat alles samen nog zo uitpakt als je wilde. Daarbij ook nog eens zorgen dat een papier precies dezelfde gevoeligheid en exact dezelfde gradatie-respons heeft als dat van de concurrentie, dat was voor alle betrokkenen al die jaren waarschijnlijk te lastig.
Daarnaast is het natuurlijk zo dat sommige betrokkenen technologisch niet in staat zouden zijn om te realiseren wat er bijvoorbeeld in de MCC zit (nauwkeurigheid van de gradatiestappen, consistentie in de karakteristieke kromme, totale gevoeligheid, opslagstabiliteit gedurende 5 jaar, enz.).
Alleen al daarom zijn er altijd verschillen, want het kan toch niet zo zijn dat de betere, vanwege standaardisatie naar de kleinste gemene deler, zijn kwaliteit moet verlagen tot het niveau van de slechtste (zoals bijvoorbeeld het geval is bij de Euro-muntcontroles).
Het is dus niet zo eenvoudig. Zoals alles in het leven ;-)
Je moet het wel even kalibreren. Daarna gaat het vanzelf.
Met vriendelijke groeten,
Mirko
Hartelijk dank voor de uitleg.
Op welke punten onderscheidt de Adox MCC zich van de Adox Variotone?
Als ik de productbeschrijvingen van de papiersoorten vergelijk, bijvoorbeeld Adox Variotone versus Ilford MG(W) versus Oriental (nieuw) en nu MCC 110, is het moeilijk te achterhalen welk papier de beste kwaliteit of het grootste kopieerbereik (bijvoorbeeld middenformaatnegatief) heeft.
Ik heb onlangs een kleinbeeldnegatief vergroot op het nieuwe Oriental en op de Adox Variotone; visueel kon ik eigenlijk nauwelijks een verschil vaststellen (afgezien van het tonen), ook vond ik de tijd voor het tonen bij het Oriental te lang; bij de Variotone moet je oppassen dat je de "piek" niet overslaat,.....
Freaks beweren dat de Oriental het "beste van het beste" zou zijn (was), alleen maar omdat Ansel Adams het gebruikte?
Welk papier zou jij aanbevelen?
Groeten
Oliver
