MirkoBoeddecker
Het lijkt erop dat er de afgelopen dagen vanuit bepaalde hoek via diverse publicaties doelbewust wordt geprobeerd de indruk te wekken dat de oude Agfa MCC-drager beter zou zijn geweest dan onze nieuwe, spierwitte MCC-drager.
Het klopt dat de oude drager niet meer zomaar verkrijgbaar is (zie mijn uitspraken hierover van een jaar geleden), maar dat is slechts een deel van het verhaal.
Bij de MCC "new" hebben we bewust gekozen voor het gebruik van de puur witte drager, omdat we van mening zijn dat het papier hierdoor beter wordt. Deze aanname komt overeen met ongeveer driekwart van de uitspraken die we in verschillende klantenenquêtes hebben gevonden. Ook de reacties op de testactie laten deze trend duidelijk zien.
Het papier heeft nu duidelijk lichtere beeldtonen en vertoont een vergelijkbare tint als de PE-variant, wat het mogelijk maakt om tegelijkertijd op baryt en PE te werken.
De algehele helderheid van de MCC is merkbaar verbeterd. Het nieuwe papier onderscheidt zich van het origineel.
De momenteel beschikbare restvoorraden Agfa-dragers, die bij Foma worden belicht, heeft Foma destijds om economische redenen aangekocht en niet vanwege de "wereldwijd unieke, sprookjesachtige kwaliteit" (het was faillissementsgoederen).
Daardoor kan het Foma-papier ook op dit moment zo voordelig worden aangeboden, wat onder andere heeft bijgedragen aan het grote succes van de werkelijk zeer goede Fomabrom-variant.
Een slimme zet van Foma. Ik zou het ook zo hebben gedaan als er destijds al een MCC-project was geweest.
Maar aangezien nu ongeveer een kwart van onze MCC-klanten heeft aangegeven de voorkeur te geven aan de crèmekleurige drager, zijn we van plan voor deze klanten
een tweede MCC-variant te produceren die in de lichten een
identieke kleur zal hebben als het Agfa-origineel. Het is hiervoor niet meer nodig om een speciale drager van Schüler aan te schaffen. We hebben de afgelopen weken een procedure ontwikkeld om deze kleuring zelf uit te voeren. De techniek hiervoor was bekend, maar werd om economische redenen niet toegepast bij Agfa.
Dit is weliswaar iets duurder in de productie, maar bespaart ons in ruil daarvoor de kapitaalbindingskosten voor een zeer grote minimale bestelhoeveelheid bij Schüler.
Overigens wil ik opmerken dat we niet van plan zijn om de MCC in Tsjechië of Kroatië te laten coaten.
Met vriendelijke groet,
Mirko
PhilippeGrunchec
Vandaag getest met Philippe Salan: hij vond de nieuwe drager te wit, ik niet!... maar een warmere kleurtoon zou mij beter bevallen (ik ben een "oude" PW14-15-17-gebruiker).
macolline
Mirko, ik denk dat je met verschillende ontwikkelaars ook nog wat kunt variëren. Het aantal proefvellen dat ik tot mijn beschikking had, was te weinig voor uitgebreide tests. Maar dat ga ik zeker nog doen als ADOX MCC in de 'puur witte' versie beschikbaar is. Je kunt me zonder te vragen 100 vellen 24/30 sturen, indien mogelijk met factuur, anders zoals gewoonlijk.
Vriendelijke groeten uit Zwitserland
Hanspeter
Rotti
Geweldig dat er een tweede baryt-variant van de MCC komt.
Hoewel de LITH-GESCHIKTHEID voor mij veel belangrijker is dan de kleur van de drager.
Groeten
Markus
MirkoBoeddecker
Hallo Markus,
Als we iets aan de lith-geschikte eigenschappen van het papier zouden veranderen, zou dat helaas niet mogelijk zijn zonder ook de algehele eigenschappen van het papier te wijzigen.
Er zijn momenteel heel veel zeer goede lithpapieren op de markt. Hiertoe behoren bijvoorbeeld ADOX Nuance, onze restvoorraden Polywarmton, Fomatone, Ilford Warmton, Kentmere Warmton enz. Helaas zijn de verkopen van al deze materialen, om het voorzichtig uit te drukken, uiterst mager.
Ik denk dat we de MCC wat de emulsie betreft nu laten zoals hij is, namelijk precies zoals de Agfa MCC was, plus de nieuwe verbeteringen die we hebben aangebracht (met betrekking tot de houdbaarheid).
Mocht er aan de vraagzijde een merkbare trend naar lith-geschikt papier ontstaan, dan zou het geen probleem zijn om een echt lithpapier als tweede product te maken. Om capaciteitsredenen zou dat echter waarschijnlijk niet voor 2009 kunnen worden aangepakt.
In dit verband zou het interessant zijn om zo nauwkeurig mogelijk te weten te komen wat jullie willen bereiken en wat niet mogelijk is met een van de bovengenoemde papiersoorten.
Het liefst met voorbeeldfoto's.
Groeten,
Mirko
zensusa
Hallo Mirko,
zoals ik al heb aangegeven in mijn verslag met de ingezonden mccproject-afbeeldingen en in onze e-mailwisseling, vind ik het natuurlijk geweldig dat de MCC, zoals je hier aankondigt, nu ook in een *Agfa-papierkleurvariant* (tweede versie) uitkomt. Aan de andere kant vraag ik me af waarom je dan – uitgaande van de technische haalbaarheid, die ik op dit moment niet kan beoordelen – niet ook de tweede genoemde stap zet en het oppervlak van deze tweede versie in een *fluweelzachte, semi-matte* versie produceert? Natuurlijk alleen als de Agfa MCC-emulsie qua karakter ook zou blijven zoals ze is!
Hier zijn, naar mijn mening, enkele redelijke argumenten voor mijn voorstel.
1. Alle fotografen die de voorkeur geven aan de verhoogde helderheid van de *witte*, nieuwe Adox MCC, zullen zeker ook de voorkeur geven aan een koelere tint, want de Adox MCC is/werkt, zoals ik zelf heb getest en vergelijkbaar is in de door mij ingezonden fotoparen, koeler. De nieuwe Adox MCC is dus nu ideaal voor fotografen die de Agfa MCC wel konden waarderen, maar liever een koelere, wittere papiertint hadden gehad. Blijkbaar gaat het hier om 75 procent van alle testers. Een verdere verschuiving in de richting van koel kan worden bereikt met een geschikte ontwikkelaar, want de Agfa MCC-emulsie is heel eenvoudig te beïnvloeden met geschikte ontwikkelaars, van warmzwart tot koelzwart.
2. Alle fotografen die het originele Agfa MCC mooi vonden – dus met gebroken wit – geven waarschijnlijk de voorkeur aan een niet zo *knallende*, koele schittering en hebben hun Agfa waarschijnlijk eerder in de richting van warmzwart ontwikkeld en zouden in de Agfa-tijd zeker ook al een semi-mat, *fluweelachtig oppervlak* bij het origineel hebben gewild. Veel van deze fotografen hebben daarom, net als ik, zeker ook Forte/ADOX Polywarmton in chamois-mat of Orientals VC-Warmton met een *semi-mat* oppervlak gebruikt, dat prachtig fluweelachtig aandoet.
Hoe je het oppervlak ook noemt, wie deze twee papiersoorten kent, weet wat ik bedoel.
3. Als je dus twee versies met identieke (Agfa MCC) emulsie op de markt brengt, maar bij de tweede *alleen* de Agfa-papierstint wordt gekleurd, wat op zich al arbeidsintensief en kostbaar is, waarom dan niet ook een bijbehorend oppervlak (als dat technisch en qua kosten haalbaar is)? Want dan zouden alle varianten, van koel, briljant, glanzend tot warm, fluweelzacht mat, met dezelfde emulsie kunnen werken. En zoals je al zei, zou de nieuwe, witte ADOX MCC beter bij de PE passen, dus zou de tweede versie gerust meer van de PE mogen afwijken. Er zijn vast nog andere argumenten, maar ik denk dat ik hier de belangrijkste punten heb genoemd.
Overigens, zodat niemand me verkeerd begrijpt: het gaat niet om het creëren van een nieuwe emulsie, maar om een papierkleur en oppervlakte-eigenschap die gebaseerd zijn op de *Agfa-emulsie*! Al het andere zou een heel ander verhaal zijn.
Met vriendelijke groeten
Lothar
Rotti
Hallo Mirko,
Bedankt voor je antwoord.
Ik heb voor het lith-printen een aantal van de door jou genoemde papiersoorten en ben daar op zich ook tevreden mee (hoewel het verlies van de Polywarmton het meest pijn doet :-(
Het Kentona doet ook goed lith-printen; het Ilford MGW daarentegen niet.
Het voordeel van een lith-geschikt MCC zou zijn dat je met één papier (bijna) alles zou kunnen doen. Het is ook heel goed toonbaar.
Vreemd genoeg was het oude MCC dat ik had (kort voor het faillissement van Agfa) wel degelijk lith-geschikt. Het moet wel aan de drager liggen, als de emulsie identiek is.
Groeten
Markus
MirkoBoeddecker
Hartelijk dank voor jullie betrokken en goed onderbouwde bijdragen.
Het zou natuurlijk het beste zijn om het papier zo te produceren dat het aan alle wensen voldoet. Daarmee zou de grootste marktdekking kunnen worden bereikt en dus zeker ook de maximale omzet en winst worden gerealiseerd.
Helaas sluiten sommige eigenschappen elkaar echter uit.
Oppervlak en kleur:
De oppervlakteafwerking is technisch gezien zeker geen probleem en staat in ieder geval ook op de planning. Of het precies het oude Agfa mat zal worden, moeten we nog afwachten.
Bij al deze vragen zouden we altijd zorgvuldig afwegen tussen nut en inspanning. Daarom was het ook duidelijk dat de eerste vierkante meters papier op puur wit schoolkarton zouden komen. Dat is tot aan de tweede testfase goed verlopen en nu wachten we op de eerste productie.
Na de eerste succesvolle MCC-gieting, puur wit, glanzend, en de evaluatie van de daaropvolgende verkoopsuccessen, komt waarschijnlijk als volgende puur wit, mat, en daarna "Agfa crème" glanzend en mat.
Volgens de huidige stand van kennis lijkt dit technisch haalbaar en financieel verantwoord te zijn.
Lith-geschikte eigenschappen:
Wat betreft de verschillende lith-geschikte eigenschappen van de laatste Agfa-productiecampagnes, vermoed ik helaas dat het om elkaar uitsluitende eigenschappen gaat. Zonder dit nu in detail in testreeksen te hebben getest, vermoed ik een verband tussen de stabilisatoren en de lith-geschikte eigenschappen.
De houdbaarheidsproblemen van eerdere MCC-varianten zijn bekend; het voorkomen hiervan had de hoogste prioriteit en daarom waren dit ook de belangrijkste wijzigingen in de laatste batches tot en met onze nieuwste batch. In onze nieuwste batch zijn de nieuwste inzichten uit de kleurenfilmtechnologie toegepast op de MCC. Dat is eenvoudig mogelijk, aangezien het voornamelijk om een zilverchloride-emulsie gaat (net als de kleurenfilmemulsies).
Het papier is nu de meest stabiele MCC die ooit is gegoten. Dat is een groot succes. Ik vrees dat men dit weer zou moeten terugdraaien om het lith-geschikt te maken.
Als het al mogelijk is, zou ik me dat alleen kunnen voorstellen als een speciale gieting "Lithemulsion".
Een scheiding van de emulsies zou technisch haalbaar zijn, aangezien de stabilisatoren pas later in het productieproces worden toegevoegd.
Groeten,
Mirko
EugenMezei
Overigens wil ik opmerken dat we niet van plan zijn om de MCC in Tsjechië of Kroatië te laten coaten.
Maar wel in Roemenië?
Eugen
MirkoBoeddecker
Voor zover ik weet, produceert de voormalige Konika-fabriek in Tirgu Mures (Azomures) tegenwoordig alleen nog maar landbouwchemicaliën.
Fohar in Bulgarije is ook geliquideerd en Slavich draait geen vierploegendienst meer.
Voor het MCC worden de emulsies in Leverkusen geproduceerd en vindt het gieten plaats in het oude Europa.
Dit is alleen voor degenen voor wie deze scheiding belangrijk lijkt.
Groeten,
Mirko
EugenMezei
Mirko,
mijn opmerking over Roemenië was meer een terloopse opmerking, misschien bedoeld als grapje, maar eerlijk gezegd heb ik er niet echt over nagedacht; het kwam gewoon zo in me op. Maar zie hieronder:
De voormalige Konika-fabriek in Tirgu Mures (Azomures) produceert voor zover ik weet alleen nog maar landbouwchemicaliën.
Fohar in Bulgarije is ook geliquideerd en Slavich haalt geen 4 ploegen.
Azomures heeft een paar jaar geleden de productie van fotografisch materiaal inderdaad stopgezet, althans officieel. Interessant is echter dat er momenteel precies in dezelfde stad Fomamures is. Je zou bijna denken dat Foma de oude productielijnen weer in gebruik heeft genomen. Als ik me goed herinner, staat er ook op hun homepage dat er een verband bestaat.
In Neumarkt wordt dus weer het complete assortiment (papier, film, röntgenmateriaal) geproduceerd.
Trouwens, was Konica daar vroeger bij betrokken? Voor zover ik weet, werd de licentie voor kleurenfilm (misschien ook zwart-wit) gekocht van een nooit nader genoemde Japanse fabrikant en vervolgens zelf geproduceerd.
Eugen
MirkoBoeddecker
Eugen,
Ik kan me niet voorstellen dat Foma in Roemenië iets laat coaten.
Wat het coaten betreft, hebben ze voldoende capaciteit in Hradec.
Misschien laten ze daar wel iets (röntgenfilms) verwerken. Dat zou de moeite waard kunnen zijn, vanwege het loonverschil.
Azo had een complete Konica-filmfabriek gekocht en een licentie voor de technologie verworven.
Helaas waren ze echter ook afhankelijk van de grondstofcontrole in Japan. Halverwege de jaren 80, toen ze nog originele grondstoffen uit de eerste levering hadden, zijn er enkele partijen met werkelijk "legendarische" kwaliteit op de lokale markten terechtgekomen.
Helaas werd dat al snel gerelativeerd toen ze hun eigen grondstoffen gingen gebruiken en zonder een sterke leiding verliep het na de val van de Muur op eigen benen toch nogal wankel.
De Konika-verwerkingsmachines zijn al in 2001 op de markt gekomen.
Tot de "Käfer" behoorde destijds ook Foma.
Meer kan ik er niet over vertellen en de informatie is ook uit tweede hand.
Groeten,
Mirko
WolfgangMoersch
Hallo Markus,
Als we iets aan de lith-geschikte eigenschappen van het papier zouden veranderen, zou dat helaas niet mogelijk zijn zonder ook de hele karakteristiek van het papier te wijzigen.
Mocht er aan de vraagzijde een merkbare trend naar lith-geschikt papier ontstaan, dan zou het geen probleem zijn om een echt lithpapier als tweede product te maken.
Mirko
Het zou bij de nu bereikte kwaliteit pure onzin zijn om de eigenschappen van het papier te veranderen.
Je moet de dag niet voor de avond verpesten – of wat kan mij mijn geklets van gisteren schelen. Als de chemie klopt, kan de huidige partij voor lith-print worden verzacht. De ontwikkelaar moet alleen iets anders worden afgesteld, met een paar druppels "E" lukt dat dan toch. Zodra het papier beschikbaar is, zal de SE5 standaard het additief E bevatten.
Groeten
wm[ATTACHMENT NOT FOUND]
Gast
Als gebruiker van Kodak Polymax kijk ik uit naar de nieuwe MCC.
Als ik iets mocht wensen, zou ik graag iets als Ilford MG Cooltone als barietpapier willen hebben.
Maar ik zou al tevreden zijn als ik over tien jaar überhaupt nog barietpapier kan krijgen!
Groeten
Wolfgang
skahde
De analoge wereld na de apocalyps. Door een niet nader omschreven ramp zijn de wereldwijde voorraden barietpapier opgeraakt. Overal heerst chaos en wetteloosheid; Agfa-MCC is waardevoller dan goud. Gedigitaliseerde bendes heersen over de straten. Moorden en overvallen op straat zijn schering en inslag in de verwoeste steden. De rechtvaardige verdedigers van de analoge fotografie, niet minder brutaal, voeren een bijna hopeloze oorlog tegen plunderaars en rockerbendes. (Vrij naar Mad Max).
Wanneer komt de verlosser eindelijk? Mijn voorraad Agfa-MCC is al behoorlijk op, Forte is helemaal op. De tussenstap via Fomabrom, Varycon of wat dan ook wilde ik mezelf eigenlijk besparen...
Groeten
Stefan :D
