Gast
:( Volgens de informatie waarover ik beschik, wordt Polymax vanaf januari 2006 niet meer geproduceerd.
Vragen.
- Klopt dat?
- Zijn er alternatieven van vergelijkbare kwaliteit?
- Hoe lang kan fotopapier onder optimale omstandigheden worden bewaard?
Bedankt
Bernd
cfb_de
Hallo Bernd,
- Ja. Dat is al begin 2005 bekendgemaakt.
- Ja. Van een aantal fabrikanten (oké, vandaag is er één minder).
- Dat hangt af van het soort papier. MG-papier in de vriezer zou enkele jaren geen probleem moeten zijn, vaste gradaties met cadmium (inmiddels verboden dankzij de EU) gaan bij kamertemperatuur >40 jaar mee, zonder cadmium minstens vijf jaar. Kleurenfotopapier gaat veel sneller kapot, dat zou ik geen twee jaar bewaren.
Met vriendelijke groeten,
Franz
MirkoBoeddecker
Hallo Bernd,
Het staat al maanden bij ons in de catalogus onder Polymax.....
Zodat jullie op tijd een voorraad kunnen inslaan als jullie aan een serie zijn begonnen :(
Ik zeg het steeds weer, maar niemand gelooft me: het papier is veel te goedkoop om er nog iemand aan te verdienen, behalve de gebruiker die met elk pakje als het ware een tientje cadeau krijgt van Kodak en de handelaar.
Om je vragen te beantwoorden: qua kwaliteit, zoals Kodak, wat betreft emulsieconstantie en houdbaarheid, zal er in deze wereld niets vergelijkbaars meer te vinden zijn.
Niemand produceert nog deze hoeveelheden en niemand test alle grondstoffen zo goed als Kodak dat deed.
Het is gewoon niet meer haalbaar. Je kunt geen 50.000 dollar uitgeven aan het testen en synthetiseren van de grondstoffen (geen ongebruikelijk bedrag naar vroegere maatstaven) en vervolgens producties van 10.000 vierkante meter realiseren. Dan kost elke vierkante meter alleen al voor de voorbereiding van de productie al 5 dollar (dat is ongeveer wat jullie nu voor het kant-en-klare eindproduct hebben betaald...), maar dan heb je nog geen drager, geen zilvernitraat, geen gelatine en geen doos gekocht. Laat staan de elektriciteitsrekening betaald en de medewerkers en de huur...
Wat staat ons dus te wachten? Er komt mooi fotopapier waarmee je geweldige foto's kunt maken, maar de kwaliteit zal van batch tot batch steeds meer schommelen en er zal ook vaker wel eens iets bij zitten dat na een jaar al vergrijsd is. Helaas merk je dat pas als het jaar voorbij is.
Je zult dus steeds meer zelf moeten testen en met emulsienummers moeten werken in plaats van met de "papiernamen".
Heilanderianen zullen waarschijnlijk steeds vaker aan het instelwieltje moeten draaien en beproefde instellingen uit de vorige partij zijn nog maar net bruikbaar als richtlijn voor de volgende afdruk op papier uit een nieuwe partij.
En daarmee komen we bij je vraag over de houdbaarheid. Voor Kodak-papier zou ik de door Franz genoemde 5 jaar nog toestaan. Voor alle andere niet meer. Maximaal 2-3 jaar.
Maar dat was vroeger ook al zo en er werden prachtige kunstwerken gemaakt. De oude technieken komen gewoon weer terug en de goede fotograaf zal ze toepassen. Hij zal weer antisliermiddelen en bleekmiddelen gebruiken. Uiteindelijk zullen er waarschijnlijk zelfs betere resultaten komen omdat men zich meer moet concentreren, alleen wordt de weg weer wat hobbeliger dan in de jaren '70, '80 en '90.
Groeten,
Mirko
MirkoBoeddecker
Het papier is trouwens al uit de handel genomen. Kodak verkoopt alleen nog de voorraad van de laatste partij.
Men verwacht begin 2006 weer te kunnen leveren, maar we hebben nu al te maken met aanzienlijke vertragingen en achterstanden.
De prijzen zijn overigens verhoogd vanwege de grote vraag en het beperkte resterende aanbod.
We moeten maandag aanpassingen doorvoeren.
In de online catalogus staan de nieuwe prijzen al vermeld.
Maar het is allemaal slechts een druppel op een gloeiende plaat – een paar euro per pak, in procenten uitgedrukt verwaarloosbaar.
Mirko
Gast
Wat komt er nog meer aan? Foto’s die je maximaal drie keer kunt vergroten, kleurenfilms met blauwe schaduwen en gele lichten (afwijkende kleurbalans)?
Onlangs zei iemand hier dat de materialen waarschijnlijk slechter worden dan in de USSR, en ja, dat geloof ik inmiddels ook.
Is het nog wel leuk? De digitale fotografen lachen ons toch uit, om het maar eerlijk te zeggen.
SamuliSchielke
Ach, overdrijf niet, gast. De digitale fotograaf moet de instellingen ook elke keer opnieuw testen als er iets verandert aan de camera, het scherm of de printer. Anders komt er ook niets goeds uit. Ik heb nog nooit een probleem gehad met de vergrootbaarheid van de films, en degene die hier op dit forum zei dat de materialen slechter waren dan in de USSR, verwees naar fabrikanten uit de voormalige USSR, die het momenteel erg slecht of helemaal niet meer doen. Het is natuurlijk jammer als het productaanbod en de consistentie van de emulsie afnemen, maar eerlijk gezegd is de markt gewoon te klein voor alle producenten die er nu zijn. Als een paar van hen de productie stopzetten en enkele anderen failliet gaan, vind ik dat helemaal niet zo erg. Dat betekent dat de overgebleven producenten meer marktaandeel overhouden, zodat ze een beetje winst kunnen maken en we ook in de toekomst film, papier en chemicaliën hebben. En als ik kijk naar het assortiment chemicaliën dat Wolfgang Moersch in kleine productie maakt (oké, papier en film maakt hij natuurlijk niet), maak ik me eerlijk gezegd geen grote zorgen.
RomanJRohleder
Samuli,
>en als ik kijk naar het assortiment chemicaliën dat Wolfgang Moersch op kleine schaal produceert (oké, papier en film maakt hij natuurlijk niet), maak ik me eerlijk gezegd niet al te veel zorgen.
Je ziet hier iets fundamenteels over het hoofd – het gaat hier niet om witte wijn aan de Moezel.
Wolfgang M. heeft geen afvulinstallatie in zijn kelder; hij besteedt opdrachten uit aan derden om volgens zijn receptuur een ontwikkelaar, een fixeer, een toner of kamillethee te bereiden en deze in de fles of zak te verpakken.
Daar zijn bepaalde investeringen voor nodig, een basisuitrusting om te voldoen aan de technische eisen (zuiverheid van de grondstoffen, het water, weeg-, roer- en afvulinstallaties...), de personeelseisen en ook de voorschriften voor arbeidsveiligheid (blijkbaar heeft Foma om deze reden onlangs de verpakking van poeder moeten stopzetten).
Deze derde partij kan bijvoorbeeld Calbe zijn, of Agfa in Vaihingen of Fuji-Hunt – zij werken allemaal in dergelijke batchprocessen, ook in opdracht van derden. En de een of de ander, niet alleen in de fotosector, maar ook in de geneeskunde of de chemische industrie in het algemeen, heeft soms capaciteit over om uit te besteden.
Deze werkwijze is alleen mogelijk omdat iemand de basisbehoefte aanvraagt, meestal een groot moederbedrijf met de bijbehorende doorvoer en distributie.
Kortom: voor een Wolfgang M., een Mirko B. of een heer S. zal het zonder de vraag van de groten ook erg moeilijk worden om op de markt te overleven.
Met vriendelijke groet,
Roman
PhilippReichmuth
Hallo Roman,
>en als ik kijk naar het assortiment chemicaliën dat Wolfgang Moersch in
>kleine hoeveelheden produceert (oké, papier en film maakt hij natuurlijk niet),
>maak ik me eerlijk gezegd niet al te veel zorgen.
Wolfgang M. heeft geen afvulinstallatie in de kelder, hij besteedt opdrachten uit aan derden om volgens zijn receptuur een ontwikkelaar, een fixeer, een toner of kamillethee te bereiden en in de fles of zak te doen.
Maar laten mengen en afvullen loont pas vanaf bepaalde aantallen, die bij zwart-witchemie waarschijnlijk alleen bij enkele uitzonderlijke producten haalbaar zijn. Daaronder val je nu eenmaal zelf weg. Tijdrovend, daardoor duurder, maar het kan en wordt ook in de praktijk gedaan.
Dat is in de meeste sectoren zo – voor kleine series is er nu eenmaal een kritische drempel waaronder zelf doen de norm is. Bij zwart-witchemie à la Wolfgang Moersch gaat dat waarschijnlijk nog relatief goed in de kelder thuis; bij machinebouw of micro-elektronica zou het aanzienlijk moeilijker zijn. Als de markt dan echter bereid is de bijbehorende prijzen te betalen, kan het toch de moeite waard zijn, en wordt de markt verrijkt met interessante producten. Ik zou dat positief zien.
MirkoBoeddecker
Ik had het natuurlijk alleen over zwart-wit Polymax-papier.
Voor kleurenfilms en fotopapier gelden andere omstandigheden.
Hier worden nog steeds miljoenen vierkante meters geproduceerd. Dat is geen nichemarkt.
Georg heeft mijn antwoord verkeerd geïnterpreteerd.
Het is niet zo dat het analoge beeldresultaat slechter wordt en niet meer kan concurreren met digitaal – het wordt mogelijk zelfs beter – alleen wordt de weg ernaartoe iets ambachtelijker en hobbeliger dan voorheen.
Maar de gemakzoekers zullen waarschijnlijk toch uit "gemakzucht" de roep van de pixelinjecties volgen.
We hebben het hier toch over het product dat onder de zwart-witproducten nog steeds het meest "massamarktgericht" is.
Dat is het nu overkomen.
Welke serieuze kunstenaar vergroot zijn tentoonstellingsafdrukken nu op Polymax PE-papier?
Dat was een werkpaard voor gemiddelde eisen aan het beeldresultaat, zoals trouwfoto's, reportages, reclame enz.
Snel, gestandaardiseerd, gelijkblijvende resultaten, ongecompliceerd, kostenbesparend.
Tegelijkertijd komen er tal van nieuwe speciale chemicaliën, speciaal papier en speciale films op de markt die al onder de nieuwe omstandigheden van kleine series (bijv. ADOX, Rollei, Moersch enz.) worden geproduceerd. De partijen variëren weliswaar, maar het resultaat is daardoor niet slechter.
Je moet gewoon iets meer zelf testen dan vroeger voordat je aan de slag kunt.
Dat zorgt er ook voor dat je je meer in de materie verdiept en stimuleert de creativiteit.
Ik geloof niet dat hierdoor analoge foto's van mindere kwaliteit worden gemaakt – eerder betere, omdat je tijdens het experimenteren nieuwe creatieve uitdrukkingsmogelijkheden ontdekt die de superstabiele standaardproducten van de grootindustrie altijd hebben 'weggetoverd'.
Er vinden momenteel veranderingen plaats in de markt en wij en de industrie passen ons aan.
FOTOIMPEX heeft daarbij vanaf het begin minder ingezet op de massaproducenten dan op de kleinere spelers in de markt.
Die zijn allemaal nog steeds aanwezig met een volledig assortiment.
Wij geloven dat de toekomst in de nieuwe, veranderde markt aan ons en onze partners toebehoort.
Sommigen zien het momenteel tegen de achtergrond van het faillissement van Agfa allemaal wat te somber in.
Agfa is niet failliet gegaan omdat er geen vraag meer is naar Agfa-producten, maar vanwege wanbeleid op het gebied van kostenberekening en controlling.
Ze dachten in alle ernst dat ze kleurenfilms voor 65 cent kostendekkend konden aanbieden in miljoenen stuks.
Terwijl je op één hand kon tellen wat de cassette, de doos, de plastic houder, de drager en het zilvernitraat kosten. En dan waren er nog 1800 medewerkers die aan het eind van de maand ook hun geld wilden hebben.
Op de een of andere manier klopte dat voor- en achterkant niet en na 6 maanden wist wekenlang niemand waarom er eigenlijk 270 miljoen verdwenen was.
Wat een onzin! Gewoon weg! Vreemd, vreemd......Er gebeuren rare dingen.....
Laten we het maar afwachten. Momenteel wordt er achter de schermen druk onderhandeld en de laatste tijd heeft één bedrijf zich bijzonder sterk gemaakt voor Agfa. Het zou toch denkbaar zijn om het paard achterom te beslaan en met een klein team op de machines die toch al stil staan, op klein niveau opnieuw te beginnen in de lucratievere niches.
Als jullie bereid zijn 30% meer te betalen dan nu, kan een filmfabriek overleven.
Ongeveer op het niveau van Ilford nu, plus de lopende inflatie en jaarlijks 5% extra.
Met het huidige prijsniveau van ADOX en Foma gaat het nog maar een paar weken of maanden door.
Groeten,
Mirko
PS: ik plaats de Agfa-verkoopcijfers ook als nieuwe thread.
skahde
Wolfgang M. heeft geen afvulinstallatie in zijn kelder; hij besteedt opdrachten uit aan derden om volgens zijn recept een ontwikkelaar, een fixeer, een toner of kamillethee te bereiden en deze in flessen of zakjes te verpakken.
Volgens WM werd zijn poederchemie ook al eens gemengd door de wasmiddelverpakker om de hoek (andere leveranciers waren toen echter toch aangenamer). Daarvoor zijn geen specialisten uit de fotobranche nodig, dus daar kunnen we ons over opstellen.
Met vriendelijke groeten
Stefan
