Gast
Hallo forumleden,
Onlangs heb ik een paar dozen Fomabrom-barietpapier gekocht, omdat ik weer eens met baryt wilde experimenteren.
Eerlijk gezegd ben ik behoorlijk teleurgesteld: mijn resterende Agfa-Brovira, ergens rond 1975 geproduceerd, heeft een mooi glanzend oppervlak, bijna alsof het met een stuk spek is ingewreven.
Daarentegen heeft het Fomabrom slechts een vrij dof oppervlak, net als Orwo, eigenlijk nog slechter, met een zeefachtig patroon (tegen het licht bekeken).
Waarschijnlijk is de gelatinelaag te dun. Is er iets beters, of moet men tegenwoordig genoegen nemen met zulk prulwerk?
Met vriendelijke groeten,
Herbert
cfb_de
Hallo Herbert,
Net als vroeger is baryt tegenwoordig verkrijgbaar in allerlei verschillende afwerkingen: hoogglans, mat, of met een soort "structuur".
Ik gebruik hier graag Fomatone MG in hoogglans en (nog wat restjes) Classic Arts Polywarmtone, ook in hoogglans.
Naar eigen smaak droog ik tegen de doek en wax ik het oppervlak daarna (dat voorkomt vingerafdrukken heel goed en geeft een soort 'natuurlijke glans' zoals bij kunstdrukken) of ik doe de klassieke variant van hoogglansdrogen tegen de gepolijste folie.
Dat laatste gaat me bij mijn oude restanten Agfa-LUPEX *aanzienlijk* gemakkelijker af dan met de moderne papiersoorten. In zoverre is er toch iets veranderd aan de huidige papiersoorten. Maar rommel zijn ze zeker niet. Ook Forte/Foma niet. Integendeel.
Met vriendelijke groeten,
Franz
Gast
Hallo Franz,
Je opmerkingen kloppen waarschijnlijk wel, maar ik bedoelde dat het glanzende oppervlak van Fomabrom niet echt glanst; misschien vindt de een of de ander dat juist wel prettig. Ten tweede komt de papierstructuur goed naar voren.
Brovira daarentegen is mooi glanzend, ook zonder hoogglansdroging; als je het aanraakt, ‘plakt’ het echt aan je vingers.
Je kunt eens naar je LUPEX kijken, dan valt je vast op dat het oppervlak gladder is.
Ik vermoed dat Foma te weinig gelatine op de drager giet. Weet je toevallig hoe het er bij Agfa Multicontrast classic uitziet? Als dat beter is, zou ik noodgedwongen ook Multicontrast accepteren.
Met vriendelijke groeten,
Herbert
MirkoBoeddecker
Herbert,
ook al kan ik je redenering niet helemaal volgen, hier is wat theoretische achtergrondinformatie.
Het papieroppervlak is afhankelijk van de drager.
In vergelijking met de jaren 70 is het aantal beschikbare dragermaterialen aanzienlijk afgenomen en blijft het gestaag dalen.
Tegenwoordig giet iedereen op dezelfde drager uit dezelfde fabriek. De oppervlakken zijn daarom vrijwel identiek.
ADOX Vario Classic heeft een dikkere gelatine- en zilverlaag omdat de machine langzamer draait.
Misschien komt dat dicht in de buurt van je oude Agfa. Maar zoals gezegd kan ik me op dit moment niet echt voorstellen wat je bedoelt, dus ik vind het moeilijk om advies te geven.
Groeten,
Mirko
Gast
Hallo Herbert,
hoewel, zoals Mirko al aangaf, de dragermaterialen zich hebben aangepast en de markt gewoon krimpt, zijn er toch nog tal van papiersoorten die bij de een of de ander in de smaak zouden moeten vallen; - want één ding is duidelijk: het soort afdruk is een kwestie van persoonlijke voorkeur! Er bestaat niet zoiets als het beste papier of de juiste afdruk. Daarom is de term "glanzend" ook een kwestie van interpretatie en smaak.
Als je nu de voorkeur geeft aan hoogglanzende, ietwat vette, spekachtige afdrukken, dan is het Agfa MCC/glanzend niet het juiste papier voor jou! Bij luchtdroging is het eerder "matglanzend of noem het ook wel fluweelglanzend", bij droging op de droogpers, met de voorkant op de hoogglansfolie, glanst het echter alsof het met spekzwoerd is ingewreven. De structuur vertoont een (zeer) licht generfd karakter. Naar mijn mening, hoewel ik nog maar af en toe glanzend papier en onder andere MCC verwerk, is de MCC een heel mooi en uitstekend papier. Je zin "... zou ik noodgedwongen ook Multicontrast accepteren..." is zeker niet gepast voor dit papier, ook al is het niet ideaal voor jouw ideeën, tenzij je een hoogglanspers hebt.
Groeten
Lo van de Renne
Gast
Hallo, Herbert!
Ik kan je ervaring met Fomabrom niet begrijpen. Ik heb het materiaal onlangs uitgeprobeerd en kan het qua oppervlak, of het nu aan de lucht gedroogd of hoogglans geperst is, alleen maar aanbevelen. Ook de hoge dichtheid van de zwarttinten spreekt me enorm aan. Alleen type N is bij mijn gebruikelijke werkwijze duidelijk te hard. In een tweebadproces laat het zich heel acceptabel aanpassen, maar daar moet ik nog wat mee sleutelen om tot optimale resultaten te komen. De papieren drager tekent nergens door de emulsie heen – heel anders dan bijvoorbeeld bij het oude Agfa Record-Rapid papier, waarbij de papiernerf regelmatig de hoogglans verpest.
Groeten
Holger
Gast
Herbert en ook alle anderen,
ik begrijp ongeveer wat je bedoelt: het oude materiaal van Agfa, Ilford en Kodak heeft een gladdere oppervlakte, ongeveer zoals een schoen van echt glad leer. Foma en al het andere dat ik de laatste tijd heb gezien, is niet zo (dit is geen oordeel), maar lijkt meer op nappaleer (nee, ik werk niet in de schoenenindustrie!).
Wat me opvalt is dat dit oude papier, ik heb er ook nog restjes van (weliswaar Ilford), een "chemische" geur heeft als je het in het water legt, dus ik gok op een sterk verhardingsmiddel of iets dergelijks.
Je kunt het eens proberen met een formalinebad.
Maar uiteindelijk, hoe dan ook, er is gewoon wat er is en niet wat we graag zouden willen, laat het maar zo zijn.
Roland
Gast
Hallo,
Ik heb net even wat geëxperimenteerd: als je de papieren nat maakt (ik had toevallig nog wat oude Kodak-harder bij de hand) en de doek van de droogpers strak spant, wordt het geheel glad en glanzend.
Zou men dat in de fabriek niet beter kunnen doen, als ik het zelf al zo voor elkaar krijg?
Roland
Gast
...maar nog iets: de structuur van het materiaal was destijds duidelijk fijner; dat is waarschijnlijk de belangrijkste oorzaak.
cfb_de
Hallo Roland,
Nou, dan zal ik eens beschrijven hoe ik mijn printplaten op de pers droog.
- koude pers
- printplaat voorzichtig verwijderen (een ruitenwisser is de goedkoopste oplossing, de Bosch-Twin werkt hier prima)
- printplaat op de pers leggen, lichtjes met de palm van je hand erover wrijven
- pers aanzetten
- Als de pers ongeveer 50-60 °C warm is: uitschakelen, laten afkoelen
- Pers aanzetten
- Als het nu >60 °C moet zijn (pijngrens van een hobbykok in de handpalm) en het nog steeds "vochtig" ruikt: uitschakelen, de cyclus nogmaals herhalen. Anders uitschakelen, laten afkoelen.
- Haal de print uit de pers.
Vraag het eens op het wedstrijdforum aan de collega's Pillendreher, Klotz, Katrin of Hans-Ludwig. Zij hebben dit vanavond live gezien bij Fomatone.
Voor hoogglans gebruik ik de beroemde folie, bevochtigingsmiddel, ruim 30% formaline en een andere werkwijze. Het is helaas inmiddels verboden om deze hier te beschrijven en 30% formaline is ook niet zomaar verkrijgbaar / of elke professionele drukker krijgt daar meteen een hartaanval van.
Nou ja: toch: in principe gaat hoogglans gemakkelijker met dun, modern papier. Je "bevochtigt" het tot vlak voor je persoonlijke – naar believen uit te breiden – pijngrens, dompelt het onder in een onbeduidende, nauwelijks verkrijgbare vloeistof en perst het dan langzaam en voorzichtig op de absoluut vetvrije hoogglansfolie.
Droogpers aan, als het niet meer "vochtig" ruikt (let op: daarbij wordt de onbeduidende vloeistof ingeademd!), uit. Pers openen. Ofwel valt de hoogglansprint (stipjes? Folie was niet schoon, print niet vetvrij, print niet netjes aangedrukt) eraf, ofwel blijft hij plakken. Als hij blijft plakken: nogmaals temperen.
Helpt dat niet? Leg de folie samen met de afdruk in water; de volgende ochtend zijn de folie en de afdruk gescheiden en kun je een tweede poging wagen. Hoogglans met het huidige papier is inderdaad een zwarte kunst.
Maar de stomme, nieuwerwetse barietafdrukken gewoon plat tegen de doek drogen, dat is eenvoudiger dan ooit.
Het leukste is het drogen van hoogglansafdrukken met mijn oude LUPEX: Die rol ik op de badkamerspiegel en haal de volgende dag droge, vlakke, hoogglanzende afdrukken uit de wasbak eronder. Helaas bestaat dit fantastische, met cadmium verontreinigde, eeuwig houdbare papier dankzij de EU-milieunormen niet meer. En helaas heb ik alleen nog maar wat in 7x10 van dat spul.
Met vriendelijke groeten,
Franz
Gast
Hallo,
bij Moersch is er een voordelige polijstmiddel op basis van aluin; daarmee heb ik de beste hoogglansresultaten
behaald.
Groeten, Stephan
Gast
Franz,
Een hoogglans krijg ik wel voor elkaar, ik heb alleen geprobeerd uit te leggen hoe je een mooiere natuurlijke glans kunt krijgen, aangezien het Herbert destijds daar om ging. Daarom vul ik het even aan, want bij mijn methode bedoel ik dat je de laagzijde tegen de doek houdt.
Herbert heeft het ook al geschreven, vind je niet, aangezien het oude papier een betere natuurlijke glans heeft dan tegenwoordig?
Ik denk dat het papier zonder nabehandeling gewoon de ruwere papierstructuur van tegenwoordig aanneemt en doffer overkomt dan bijvoorbeeld de oude Agfa-materialen.
Wat betreft de op Efke gebaseerde materialen heeft Mirko gelijk: zeer goede hoogglans en ook natuurlijke glans, omdat de gelatinelaag dik is, maar ik vind het oppervlak niet zo mooi als bijvoorbeeld Foma. Het heeft weliswaar een betere glans, maar Foma heeft een betere structuur (ik heb het alleen over glanspapier, niet over echt gestructureerd papier).
Roland
PS: Ik fotografeer sinds 1960 en dan bekruipt me soms een gevoel van weemoed als ik het papier vergelijk, of als de Efke-films van vandaag de dag ineens op helder materiaal verschijnen, terwijl de ADOX van toen er van achteren onontwikkeld bijna zwart uitzagen, zoals bijvoorbeeld Plus-X.
