Hallo Franz,
Zeg eens, wat is er toch met je aan de hand? Je somt hier gewoon de vulling met staalwol op, zonder te wijzen op de bedenkingen die tegen deze methode bestaan :o
Om even het ecologische aspect aan te kaarten: vulling heeft alleen zin als de container bijna volledig gevuld kan worden (anders is het slechts ecologische schone schijn). IJzerwol is hier al vaker als methode afgewezen, omdat (Franz, ik citeer je even uit een ander forum):
Over ijzerwol: ik weet niet hoe de voorstanders van deze oplossing hun afval verwijderen, waarmee ze het spul ontvetten, of ze echt *ijzer*-spaanders gebruiken of toch eerder ongeschikte, maar goedkope, staalspaanders van gelegeerd staal uit de dichtstbijzijnde draaierij/dichtstbijzijnde supermarkt. "Abrazo" is namelijk niet geschikt.
Maar één ding interesseert me wel: hoe de voorstanders van deze vulling voor het fixatiebad hun verkregen brij gietbaar maken. Ten eerste lukt een kwantitatieve zilvervulling niet (kijk maar naar de redoxpotentialen, bedenk wat er dan op welk oppervlak gebeurt en kom dan tot de conclusie dat er nog steeds zilver in oplossing blijft. Laten we het dan maar helemaal niet hebben over complexstabiliteitsconstanten...). Ten tweede wordt bij "ijzerwol" meestal "staalwol" aangeboden en daarmee wordt het zilver in de afvoer alleen maar aangevuld met chroom en nikkel. Dat is echte toegepaste ecologie, want de term "vrij corrosiepotentieel" begrijpt toch geen enkele echt milieubewuste medemens.
:)
Hartelijke groeten en veel plezier
Richard
