Gast
Hallo,
ik heb een vraag over Classic Arts PW Baryt. In de online catalogus staat hierover: "Verwerking, resultaat, beeldtoon, gewoon alles is absoluut identiek aan Forte Polywarmton, Moersch Select of Bergger Prestige :-)". Het Heiland Splitgrade-apparaat geeft echter voor Forte Polywarmton en Moersch Select _aanzienlijk_ andere belichtingsgegevens (tijd, contrast) aan. Hoe valt dit te verklaren?
Met vriendelijke groet,
Ferdinand
Gast
Hallo Ferdinand,
Het lijkt erop dat een van de twee “nauwkeuriger” heeft getest dan de ander.
Aangezien Wolfgang Moersch ook een Splitgrade heeft, zou ik eerder op zijn gegevens vertrouwen.
De documenten worden voortdurend bijgewerkt. In hoeverre Heiland altijd zo snel aan het hertesten toekomt, weten we helaas niet.
Groeten,
Mirko
Gast
Er zijn Forte Polywarmtone en Forte Polywarmtone plus. Ze verschillen duidelijk van elkaar, bijvoorbeeld wat betreft de gevoeligheid.
Groeten, Otto Beyer!
MirkoBoeddecker
Otto,
Polywarmtone zonder Plus wordt al meer dan twee jaar niet meer geproduceerd en wordt sindsdien ook niet meer door ons verkocht!
Groeten
Mirko
Gast
:blink: Hallo,
ik heb inmiddels twee nieuwe verpakkingen CA ontvangen. Terwijl bij de oude (levering: I/2003) de Splitgrade-tijden voor CA perfect klopten, is dat bij de nieuwe *helemaal* niet het geval. Het papier is nu bijvoorbeeld aanzienlijk trager, en er zijn ook geen fatsoenlijke afdrukken te realiseren met de Forte- of Moersch-tijden. Meettoleranties zijn uitgesloten, de afwijkingen bedragen minstens 1 stop of 1 graad. Wat is dat voor een fabrikant die zijn papieren "voortdurend herziet"?
Met vriendelijke groeten,
Ferdinand
Gast
Ferdinand,
de fabrikanten van fotopapier zien zich tegenwoordig helaas genoodzaakt hun papier voortdurend aan te passen.
Dat heeft meestal te maken met drie oorzaken:
1) Wettelijke voorschriften
2) Het verdwijnen van traditionele ingrediënten, die chemische bedrijven simpelweg uit hun assortiment halen omdat de vraag de afgelopen jaren te sterk is gedaald om voortzetting van de productie economisch verantwoord te maken.
3) Schommelingen in de kwaliteit van halffabricaten, die te wijten zijn aan de afnemende wereldwijde vraag (kleinere productieseries).
De "grote jongens" reageren helaas meestal met het stopzetten van producten wanneer een herziening noodzakelijk wordt.
Onze partners zijn flexibeler en doen wat er mogelijk is.
Hier enkele voorbeelden:
Ad 1).
De overgang van Polywarmton naar Polywarmton Plus twee jaar geleden was noodzakelijk geworden omdat de EU cadmium heeft verboden.
Onze partner is erin geslaagd zijn papier cadmiumvrij te blijven produceren, maar er is een volledig nieuwe emulsie uit gekomen.
Als je net een nieuwe emulsie op de markt brengt, kun je ook meteen iets verbeteren, en zo werd naast de cadmiumvrijheid ook gezorgd voor een gelijkmatigere verdeling van de gevoeligheid over de harde en zachte gradatie.
Het gevolg: alle oude instellingen van de Splitgrade zijn verleden tijd.
Ad 2).
Er zijn tal van additieven die in een emulsie worden toegevoegd om deze te maken zoals hij is. Een belangrijk bestanddeel zijn de stabilisatoren. Juist hier zijn er honderden verschillende in het aanbod van de bedrijven. Vanwege de wereldwijde daling van de vraag naar foto-emulsies vallen er voortdurend enkele uit de catalogus van Merck en Co. Onlangs is de stabilisator voor de efke-film weggevallen. Er is al een vervangingsmiddel gevonden, maar er moeten volledig nieuwe tests worden uitgevoerd om de veroudering van de emulsie te beoordelen. Ook Agfa heeft hier problemen met een soortgelijke stof, wat heeft geleid tot de bekende opslagproblematiek bij de Multicontrast Classic.
Ad 3).
Hier is gelatine het grootste probleemkind. De zuiverheid van de gelatine is DE voorwaarde om stabiele en consistentie emulsies te produceren.
Met de terugval van deze markt in de jaren 90 zijn de problemen ontstaan die vandaag de dag elke fotofabriek teisteren.
Vroeger werd er nog wereldwijd "gemengd" om een bijna 100% homogene gelatine te verkrijgen.
Tegenwoordig wordt er alleen nog lokaal geproduceerd, en van batch tot batch variëren de eigenschappen van het "natuurproduct" gelatine, met onvoorspelbare gevolgen voor de fotografische eigenschappen van de afgewerkte emulsie.
Alleen wie enorme hoeveelheden in één keer produceert, kan nog de "oude" kwaliteit garanderen. De voortdurende geruchten over een stopzetting van de productie van barietpapier bij Agfa zijn een trieste uitdrukking van deze ellende.
De diversiteit in het aanbod die leveranciers zoals FOTOIMPEX nog steeds garanderen (we hebben immers een groot aantal verschillende soorten barietpapier in ons assortiment en niet slechts één), kan alleen worden geboden door relatief kleine, flexibele productiebatches. Denk hierbij met name aan barietpapier met vaste gradatie. Elke gradatie is een afzonderlijke gietbeurt, de vraag is minimaal, dus wie tegen een redelijke prijs wil aanbieden, moet kleine hoeveelheden kunnen gieten. De crux is de grotere variatie. Met andere woorden: een breed assortiment impliceert een grotere variatie. Het enige alternatief zou zijn om net als de grote aanbieders te werk te gaan en alles op één papier te concentreren – hier de omzet te bundelen en te hopen dat het genoeg is voor een gietbeurt van honderdduizend vierkante meter. Als het niet meer volstaat, verdwijnt het product zonder vervanging uit het assortiment.
Dat doen wij niet, en dus wordt bij elke gietbeurt opnieuw gezoek, geoptimaliseerd, getest en gedaan wat mogelijk is.
Exact reproduceerbare laboratoriumresultaten kunnen we tegenwoordig niet meer garanderen.
Bij de klassieke verwerking valt dat niemand op. Wie echter met een Splitgrade Controller werkt, moet wel of niet per emulsienummer "fijn afstemmen".
Als dat niet gewenst is, kunnen we alleen maar aanbevelen om een jaarvoorraad van een EMU te kopen of Kodak Polymax PE te gebruiken (het wereldwijd meest geproduceerde en NOG steeds stabielste product op de wereldmarkt).
Groeten
Mirko
Gast
>Kodak Polymax PE gebruiken (het meest geproduceerde en NOG steeds meest stabiele product op de >wereldmarkt).
Echt waar? Ik had op Ilford MGIV gegokt, Polymax is zelfs in Amerika niet zo populair – zijn er bronnen, lijsten enz. over?
Roman
Gast
Ilford draait ook een flinke omzet, maar heeft meer papiersoorten in zijn assortiment.
Kodak maakt alleen de Polymax en de Amerikaanse markt is groter dan de rest van de wereld bij elkaar.
Exacte cijfers heb ik ook niet, maar KODAK heeft (vanwege de genoemde problemen) altijd al zijn eigen gelatine gebruikt.
Ze hebben een eigen kudde in Zuid-Amerika die alleen voor Kodak de gelatine levert en kunnen zo heel precies "reproduceren".
Ilford is zeker ook niet slecht, maar ik heb geruchten gehoord over toenemende schommelingen.
Dat is dan het product dat in witte dozen op de markt komt en dat wordt steeds meer...
Bij Kodak zijn er geen witte dozen.
Uiteindelijk moet u het zelf testen. Ik werk handmatig en heb sowieso geen problemen of merk niets.
Heeft iemand behalve Ferdinand echt last van deze lichte schommelingen in de gevoeligheid/gradatie?
De invloed van een niet meer helemaal verse ontwikkelaar is toch meestal al groter!!
We hebben het hier toch over fotolaboratoria in de ware zin van het woord, met sensoren en computers en zo.
Normaal gesproken merk je daar toch helemaal niets van.
Dat zou echt eens goed zijn om te weten.
Groeten
Mirko
Gast
Hallo Mirko,
Helaas heb ik je bericht pas vandaag gelezen.
Even de feiten op een rijtje: ik heb het over één pakje CA dat ik rond april 2002 heb gekregen en twee pakjes die ik in april 2003 heb ontvangen (houd me hier niet al te strikt aan).
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb niets tegen kleine correcties die nodig zijn bij de splitgrade. Die zijn bijna altijd nodig bij het maken van een "perfecte" kopie.
Het verschil tussen de twee leveringen is echter enorm. Vergrotingen die met de voorgeschreven belichting worden gemaakt, zijn onbruikbaar, ook als richtlijn voor correcties. Op het oog zou ik zeggen dat het nieuwe papier ongeveer 1 stop gevoeliger en 1 gradatie harder is (d.w.z. het moet korter en met een zachtere gradatie worden belicht).
Je bent het vast met me eens dat een dergelijke afwijking niet kan worden gecorrigeerd met de fijnafstemmingsmogelijkheid van de analysator. Ik zou daarvoor in ieder geval een extra densitometer nodig hebben.
Splitgrade-instellingen op Bergger, Forte of Moersch helpen ook niets.
Ik zit dus met bijna twee pakjes CA die ik niet met de splitgrade kan verwerken en ben HEEL BLIJ dat ik geen grotere hoeveelheid heb besteld, want het "oude" papier was namelijk absoluut geweldig.
Zijdelingse opmerkingen over vermeende kwaliteitsschommelingen bij Ilford ("... ik heb gehoord") vind ik in deze context volstrekt misplaatst.
Met vriendelijke groeten,
Ferdinand
PS: Zin in een uitstapje naar het phototec-forum? Daar staat weer eens een interessant bericht over de "kwaliteit" van de fortepan/classicpan-films. Maar ik heb me deze keer ingehouden. Als zelfs jouw vaste klanten niets goeds aan dat spul kunnen vinden ...
Gast
Ferdinand,
in dit geval kan het alleen maar gaan om Polywarmton oud versus Polywarmton nieuw.
Dat klopt ook qua tijdspanne.
In het najaar van 2001 hebben we alles opgekocht wat er nog van de oude kwaliteit te krijgen was en tot ver in 2002 konden we nog oud, cadmiumhoudend Polywarmton leveren. Deze kwaliteit is tegenwoordig niet meer te verkrijgen.
Cadmium mag niet meer worden gebruikt.
We zijn heel blij dat het nieuwe papier überhaupt zo goed is als het is.
De papiersoorten zijn echter gemarkeerd met NEW en ook op de website en in de catalogus stonden meer dan 1,5 jaar lang duidelijke aanwijzingen dat de oude instellingen niet meer gelden.
Ilford. De kwaliteit van Ilford-papier staat buiten kijf. Maar Ilford heeft geen eigen productie van ruwe gelatine en ook geen eigen dragerfabriek.
Ik wist niet op welk gebied van de schommelingen je doelt. In het geval dat het gaat om de schommelingen tussen de nieuwe emulsie (dus niet oud versus nieuw, wat immers een geheel andere emulsie is), dan is de verwijzing naar de schommelingen bij Ilford zinvol, aangezien die ook voorkomen. Dat wil niet zeggen dat Ilford slecht is. Het is alleen bedoeld om duidelijk te maken dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten en dat we vanwege de terugval van de gehele markt in de toekomst rekening moeten houden met bepaalde verliezen waar we allemaal niets aan kunnen veranderen.
Groeten
Mirko
