highscore
Hoi allemaal
Ik wil mijn negatieven scannen en een archief aanleggen.
Ik ben nu op zoek naar een archiefprogramma met uitgebreide zoekfuncties.
Dus de mogelijkheid om meerdere zoektermen tegelijk in te voeren, een tijdsperiode te selecteren, enzovoort.
Ik ben hier niet op zoek naar een programma met geavanceerde beeldbewerking.
Daarvoor kan ik altijd Photoshop gebruiken.
Gratis of shareware zou al goed zijn.
Ik steek mijn geld liever in film en papier.
Mijn scanner: Epson V200, helaas alleen bruikbaar voor 35 mm.
(meestal scan ik met 600 dpi)
Groeten
Marcus
Renate
Hallo,
Ik heb dat idee ook wel eens gehad, maar heb het al lang weer laten varen. Het kost allemaal ontzettend veel tijd en de programma’s zijn veel te kortstondig om te archiveren. Dat geldt zowel voor freeware als voor betaalde software. Als ik een foto zoek, blader ik door de contactafdrukken. Dat gaat sneller en is effectiever.
Met vriendelijke groeten,
Renate
Urnes
Hallo,
Ik moet Renate gelijk geven: alleen al om een negatief in een van de mappen te vinden (meer kan het bij 600 dpi immers niet zijn), is het digitaal beheren te omslachtig. Ik had al eens geprobeerd om alleen de contactafdrukken te scannen, maar als ik iets zocht, pakte ik altijd meteen de map eruit. De negatieven zijn zowel op jaar als op formaat (KB, MF, GF) gesorteerd, met de contactafdrukken vooraan en de negatieven erachter. Ik herinner me de meeste foto's zo goed dat ik gewoon de map pak. Maar dat hangt ook af van het aantal foto's. Het is ook duidelijk dat ik voor mijn scans met hoge resolutie en digitale beeldbestanden natuurlijk een database gebruik.
Als je een goedkope oplossing zoekt, zou ik het met XnView proberen. Je moet dan wel de IPCT-tag van elk bestand met de hand invullen. De tool is zowel als pure afbeeldingsviewer, dus een map openen en afbeeldingen laten zien, als zoekmachine erg snel. Als betaalde oplossing zou ik ACDsee noemen. Die heeft weliswaar het een en ander aan problemen als het om grote afbeeldingsbestanden (200 MB) gaat. Maar op het gebied van jpg's om te ordenen en te zoeken is het geweldig, vooral omdat je ook hier de bestanden niet eerst hoeft te importeren.
Groeten, Sven.
Bonderer
Met mijn 13-1400 contactvellen, hoe lang zou ik daar dan over moeten scannen? Zolang als dat duurt, zou de rest van mijn leven bij lange na niet toereikend zijn om dat voor elkaar te krijgen.
Het is veel eenvoudiger en ook sneller om in de contactvellen te bladeren. Dan weet ik, als ik iets specifieks zoek, ongeveer waar het vel zich bevindt.
Laat je niet afschrikken door de hoeveelheid, al meer dan 40 jaar voor 99,5% alleen zwart-wit. Maar met die hoeveelheid heb ik al lang geen overzicht meer. Maar er staat bijna mijn hele leven op en daarom lijkt het bekijken van de contactafdrukken me de betere keuze.
highscore
Ja, 1400 contactafdrukken? Misschien zou 30 foto’s per vel ook voor mij veel te veel zijn.
€
Mijn doel is om de 5-10% bruikbare negatieven te scannen. Dat zijn de foto’s die ik mooi vind en die ik misschien ooit weer op papier wil zetten.
Juist daar wil ik niet urenlang naar hoeven zoeken.
De rest is onbelangrijk.
Ik streep ook graag negatieve elementen door met een Edding die me bij het doorbladeren niet aanspreken.
Vaak blijft er zo niet veel over van een negatiestreep.
mattes
Als je zoiets hebt, is dat heel fijn.
Voor een archief hoef je de negatieven niet per se te scannen; het kan zelfs zonder contactafdrukken.
Het draait allemaal om organisatie en discipline.
Allereerst moet je bedenken wat je ermee wilt bereiken.
Er zijn mensen die direct na het maken van de foto aantekeningen bij elke foto maken.
Als de film vervolgens via een volgnummer aan de aantekeningen wordt gekoppeld, heb je een archief.
Dit werkt zelfs helemaal zonder techniek; een notitieboekje of een kaartenbak is voldoende. Net als in een bibliotheek kun je het geheel perfectioneren met een trefwoordencatalogus.
Je kunt dit alles in elektronische vorm doen met een databaseprogramma.
Bij mij worden de negatieven in een map bewaard en opgeslagen met een nummer dat bestaat uit de datum en een volgnummer.
Al het andere valt onder de rubriek "als ik ooit".
Mattes
highscore
Mattes
Ja, zo had ik het me ook ongeveer voorgesteld.
Alleen voor een puur tekstuele beschrijving met mappen en contactformulieren enz. ontbreekt het me aan de discipline.
Maar ik denk dat ik met een zoekfunctie op trefwoorden, waarbij ik meerdere (zoek)woorden + eventueel een tijdsperiode kan invoeren, en vervolgens de zoekresultaten kan bekijken, snel zal kunnen vinden wat ik zoek.
Dit zou ik graag met software willen kunnen bereiken.
Maar in principe is alles wat werkt, goed.
Marcus
Wolf_XL
...mijn oprechte advies: laat het maar zitten... Zoiets heeft alleen maar een schijn van kans als je helemaal vanaf nul begint – anders ben je 24 uur per dag bezig met documenteren. Probeer dus niet eens om je oude negatieven te registreren, maar stel liever een peildatum vast vanaf wanneer je je negatieven in een database wilt vastleggen. Er zijn genoeg programma's voor dit doel – zoek er maar iets uit. Maak echter alsjeblieft niet de fout om je probleem met een Excel-tabel of iets dergelijks te willen oplossen – dat loopt gegarandeerd op een mislukking uit... Een relationele database zou voor mij de beste keuze zijn – dat wil zeggen: informatie over de film in de hoofdtabel – en de inhoud van de afzonderlijke foto's relationeel koppelen aan de hoofdtabel. Eventueel de afzonderlijke thema's specificeren in verdere relationele tabellen. Daarna kun je de gezochte foto's relatief eenvoudig vinden door een zoekopdracht uit te voeren.
mattes
Waarom vergeten?
Zoiets is het ideale goede voornemen voor het nieuwe jaar.
Als je in plaats van media te consumeren een filmdatabase bijhoudt, blijft er nog
veel tijd over voor andere dingen.
Matthias
Urnes
Ja, maar je moet er toch ergens mee beginnen... en dat kan ook met Notebook 1.0 (dus op gewoon papier). Berg de negatieven op in hoesjes, met één film per hoesje. Leg de contactafdruk er bovenop. En sorteer ze vervolgens op jaar in de mappen. Vervolgens worden de hoesjes en contactafdrukken doorlopend genummerd. Je kunt er ook een notitie op plakken of er een geel briefje in stoppen als je iets snel wilt vinden. Elke map krijgt nu een indexblad met de doorlopende nummers van de negatiefhoesjes, de datum (maand en jaar zijn meestal voldoende) en de plaats of het evenement (een of twee woorden zijn voldoende). Als je bij een evenement 10 rolletjes hebt volgeschoten, worden die samengevoegd. Negatieven die je vergeet, krijgen het nummer van het blad dat er chronologisch voor ligt en daarnaast een letter. Ik schat dat ik analoog zo'n 10.000 foto's heb. In een map passen zo'n 100 negatiefhoesjes met contactafdrukken. Maar de belangrijke foto's heb ik eigenlijk allemaal in mijn hoofd. Als ik negatieven voor een of ander project zoek, pak ik de mappen en ga ik op de bank zitten, blader ik door de contactafdrukken en markeer ik de foto's met plakbriefjes of een gekleurde stift. Zo kun je ook meteen bijsnijden enz. noteren. Dat is altijd handiger dan alles op de computer uitzoeken.
Groeten, Sven.
Morte
Mijn korte bijdrage aan dit onderwerp:
Ik nummer mijn negatiefhoesjes (1 hoesje = 5-6 35mm-stroken = 1 filmrolletje) met een zescijferig getal volgens het volgende principe: 150503. 15 staat voor het jaar (hier 2015), 05 voor de maand (hier mei) en 03 voor het derde filmrolletje van die maand. Ik ga er daarbij vanuit dat ik per maand niet meer dan 99 films versla. Dit getal schrijf ik linksboven rechtop op de negatiefhoes (bij pergamine geen probleem, bij acetaat heb ik er een paar met een papieren rand om in te binden, of anders gewoon een papieren sticker). Daarnaast noteer ik nog de film, de ontwikkelaar met eventueel de verdunning en de ontwikkeltijd. Als ik push/pull, noteer ik dat als volgt: Tri-X 400@1600. Daaronder nog een korte aantekening over de opnamelocatie/-object, bijv. "Slot Sanssouci". De datum is overbodig, die blijkt immers uit het negatiefnummer.
De zo gelabelde hoes klem ik in een negatiefmap van ADOX. Eventueel gemaakte contactafdrukken worden op dezelfde manier gelabeld en voor de hoes ingeklemd.
Ik heb er een gewoonte van gemaakt om alle negatieven in te scannen. Zo heb ik altijd een digitale contactafdruk van hoge kwaliteit. Mocht mijn harde schijf het eens begeven, dan heb ik de negatieven als back-up. Elke film krijgt een eigen map, die op zijn beurt hetzelfde nummer en dezelfde aanduiding krijgt als het negatief, bijvoorbeeld "150503 Tri-X 400 A49 Stamm 9min Schloss Sanssouci". Dat is weliswaar een vrij lange naam, maar dat maakt niet uit, het belangrijkste is dat het volgnummer vooraan staat. Dan heb ik de mappen automatisch in de juiste chronologische volgorde. Dit alles maak ik aan, archiveer en orden ik met Adobe Bridge (onderdeel van de Creative Suite), waarmee ik ook mijn negatiefscans bekijk en vanuit waar ik ze indien nodig open voor bewerking in Camera Raw/Photoshop. Windows Verkenner gebruik ik bijna niet meer voor het bekijken of openen van afbeeldingen.
Adobe Bridge heeft ook het voordeel dat het een beeldloupe heeft, evenals functies voor het toekennen van trefwoorden, het in batches hernoemen, 5-sterrenbeoordeling, het maken van PDF's, favorieten, zoekfunctie enz. Dat doe ik al enkele jaren en ik kan er heel goed mee overweg. Als ik in Bridge een foto uitzoek om in de donkere kamer te bewerken, kan ik het negatief heel snel in de negatiefmap vinden aan de hand van het negatiefnummer, dat immers identiek is aan het mapnummer van de foto.
Rolf-Werner
Mijn advies: begin gewoon en kijk wel waar het toe leidt. Misschien moet je de werkwijze nog een paar keer aanpassen, totdat het voor jou het handigst is.
€
Als je toch al digitale gegevens hebt (van een digitale camera), dan gaat het toekennen van trefwoorden makkelijker dan bij negatiefscans, omdat de camera’s allerlei gegevens al zelf invullen. Maar het kan zijn dat de scaninterface al iets aanbiedt dat je kunt invullen, en dat dan doorgaat? met nummers.
€
Aangezien de programma's zich echter – zoals hier in het begin al aangestipt – steeds verder ontwikkelen en de gegevens later mogelijk eerst naar nieuwe formaten moeten worden geconverteerd, heb ik hiervoor gewoon een back-upschijf ingesteld met een eenvoudige mappenstructuur: Drie cijfers, dus 001, 002 enz. en een beschrijving. Zo heb ik een chronologische volgorde en dan gewoon de foto's op nummer, zoals de camera ze heeft geleverd. Met de scans zou je dat ook zo kunnen doen.
€
Ik werk echter met Linux, en daar zijn ook geschikte programma's voor, maar vanwege de bovengenoemde bedenkingen gebruik ik die daar ook niet voor. Ik werk liever direct op bestandsniveau met mappen, dat is gegarandeerd duurzamer. Om een afzonderlijke foto te zoeken, gebruik ik dan een willekeurige viewer zoals Gwenview of soms alleen de previewfunctie van de bestandsbeheerder.
€
Voor de rest geef ik mijn voorgangers gelijk: een contactafdruk is 1000 keer overzichtelijker, daar heb je echt een groot scherm voor nodig om dat te kunnen doen. Aan de andere kant zijn de contactafdrukken ook niet echt zo scherp dat je details kunt herkennen, en de belichting is ook niet aangepast. Afzonderlijke scans in hoge resolutie gecombineerd met een miniatuurafbeelding en met een uitgebalanceerde belichting zouden soms wel handig zijn.
€
Hoe je het ook wendt of keert... ;)
€
Groeten
Rolf
highscore
Hoi allemaal
Hartelijk dank voor alle tips en meningen.
Ik ben nu begonnen met mijn archief.
En scan nu beetje bij beetje mijn 35mm-materiaal
Voor mijn middenformaat heb ik een andere scanner nodig.
Omdat ik contactafdrukken voor foto's als verspilling van papier beschouw.
Maak ik af en toe een indexafdruk op mijn printer. Het is tenslotte alleen voor het overzicht!
Hartelijk dank
Marcus
Rolf-Werner
Hoi allemaal
Omdat ik contactafdrukken voor fotopapier zonde vind,
maak ik af en toe een indexafdruk op mijn printer. Het is tenslotte alleen maar voor het overzicht!
Hartelijk dank
Marcus
?
Als ik het toch zou scannen, zou ik het ook zo doen, dat klopt.
?
Groeten
Rolf
