Dongrappo
Hallo lieve gemeenschap
Toen ik eergisteren mijn eerste vergrotingen maakte en voor deze eerste tests heel oud Ilford-papier met vaste gradatie gebruikte, in de uitvoering zijdeglans, gebeurde het dat ik het fotopapier drie keer verkeerd om op het frame legde en de onderkant van het papier onderging, omdat je zelfs bij daglicht de twee kanten nauwelijks van elkaar kunt onderscheiden. In het donker al helemaal niet en ze voelen ook bijna identiek aan.
Welnu, zelfs bij de belichting waarbij de emulsiezijde naar het frame was gericht, ontstond er een onscherp en ca. 2-3 stops te zwak belicht beeld.
Nu de vraag. Dan zou er bij de juiste belichting met de emulsie in de richting van de lens toch ook een zekere "verontreiniging" (misschien - 4-6 stops bij dit papier) van het beeld moeten zijn, juist door dit beeld dat door de onderplaat/het frame wordt gereflecteerd, of niet?
Vraag: Zou je dan niet beter een zwarte ondergrond (karton) onder het fotopapier leggen bij de belichting?
Heeft iemand van jullie hier ervaring mee, of denk ik te pietluttig?
Groeten
Werner
MirkoBoeddecker
Hallo Werner,
Je hebt helemaal gelijk. Bij barietpapier is de drager echter zo dik dat dit effect verwaarloosbaar is.
Bij PE kunnen de lichtvlekken door een zwarte onderplaat zichtbaar worden verminderd.
Houd er bij de berekeningen altijd rekening mee dat het licht twee keer moet diffunderen: eerst naar de onderplaat en dan weer terug door de drager!
Ik wil al jaren een frame met vaste maskers bouwen en als dat er ooit komt, zou het een donkergrijze basisplaat hebben.
Dan zou je mensen er ook van kunnen weerhouden scherp te stellen op het frame en geen rekening te houden met de dikte van het papier ;-)
Met vriendelijke groeten,
Mirko
Wolfgg
Hallo Werner,
dat was 50 jaar geleden al een probleem, vooral toen de PE-papieren opkwamen en opvielen door hun bijzonder dunne drager. Het ging daarbij niet zozeer om onscherpte, maar de formaatmarkeringen op de basisplaat waren vaag zichtbaar op de foto!
Eenvoudige test: neem een proefstrookje en leg zwart papier onder de helft ervan. Als de twee deelbeelden er verschillend uitzien, heb je gelijk.
De laagzijde is bij veel papiersoorten overigens akoestisch te onderscheiden van de achterzijde door er lichtjes met je vinger overheen te strijken (direct bij je oor).
Groeten
Wolfgang
Dongrappo
Zo, net terug van een feestje en dan meteen zulke nuttige reacties.
Fijn dat mijn ietwat chaotische vraag toch begrepen is! :-)
Hartelijk dank voor de reacties.
De test met de dm-teststrips is inderdaad heel eenvoudig uit te voeren. Het beste zou een scherp, sterk grafisch motief met hoge contrasten zijn.
Dat ga ik bij gelegenheid eens proberen en ik ben benieuwd of er een verschil te zien zal zijn. Maar ik kan me dat goed voorstellen. Hartelijk dank voor de tip.
Aangezien ik voorlopig alleen met PE-papier ga werken, zou dit dus ook echt een relevant onderwerp voor mij kunnen zijn.
Wat betreft het werken met het kader, nou, daar heb ik nog veel te leren!
Een goede voorbereiding en instelling voor veelgebruikte formaten zou achteraf gezien waarschijnlijk een grote hulp zijn. Daar ga ik me eens in verdiepen.
Met mijn Paterson-korrelscherpsteller (of hoe dat ding ook heet) zie ik bij Ilford PE-papier nauwelijks verschil, of ik nu met of zonder papierdikte op de korrel scherpstel, en dat zelfs bij diafragma 2,8.
Dat zal ik dan wel zien als mijn oog meer gespecialiseerd is in het werk in de donkere kamer.
Hartelijk dank voor de antwoorden en hartelijke groeten,
Werner
