Bonderer
Ik heb dit onlangs op internet ontdekt. Een fotocompendium uit de Alpenrepubliek. Daarin staat een artikel dat me helemaal aanspreekt. Er bestaan geen slechte lenzen, dat moet je echt eens lezen. Ik heb dus geen dure Leitz-lenzen of goedkopere Zeiss-lenzen gekocht, maar een 1,4 35 mm en een 2,0 28 mm Voigtländer voor mijn voordelig aangeschafte Zeiss ZM. De 35 mm heb ik voor de aankoop even uitgeprobeerd en de 28 mm blind gekocht. Voor het verschil koop ik liever film en papier en heb ik mijn plezier. Het leven is te kort om het te verspillen aan testen. Een collega, weliswaar uit de digitale hoek, vertelde eens dat hij inmiddels ruim 20 objectieven heeft, die hij allemaal heeft getest, en gooit me vervolgens met vakjargon om de oren waar ik niets van begrijp omdat het me niet interesseert. Door al dat testen maakt hij nauwelijks foto's. Dat kunnen wij toch beter. Laten we van iets zo prachtigs als fotografie geen wetenschap maken, maar gewoon plezier hebben. Hoeveel prachtige, sprekende foto's zijn er niet gemaakt omdat er iets niet was zoals? Zoals wat? Laten we de mogelijkheden benutten en plezier hebben. Voor mij was en blijft het plezier en vreugde over goede resultaten. En de mensen die met loepen en microscopen aan hun films en foto's gaan, vond ik altijd al verdacht en spelbrekers. Die gaan waarschijnlijk ook in hun zachte, warme, bruine uitwerpselen porren om te zien of ze goed verteerd zijn. Hoe zielig om zoiets van zoiets prachtigs als fotografie te maken.
Renate
Sommige toetsen zijn nu eenmaal nodig, anders zien de resultaten eruit als het hierboven genoemde bruine spoor. Je kunt ook serieus aan het werk gaan en er toch plezier in hebben.
?
?
Met vriendelijke groeten
?
Renate
Morte
Ik ben het met veel van wat Analoger heeft gezegd eens. Zonder daarbij tests in hun geheel af te wijzen. Alleen moet de volgorde kloppen.
Als ik in mijn foto’s dingen opmerk die me storen, die dus het door mij gewenste resultaat in de weg staan of beïnvloeden, ga ik op zoek naar de oorzaak. Daarbij ben ik me ervan bewust dat wat ik als fout beschouw, voor een andere fotograaf helemaal geen fout hoeft te zijn. Die heeft immers andere (ik zeg niet: verkeerde of slechtere!) ideeën.
En dan lees ik vakliteratuur, op forums en op internet, of doe ik tests.
Zo is het zinvol en bevordert het mijn werk.
Mensen die eerst moeten testen voordat ze überhaupt durven om camera's, lenzen, papier enz. te gebruiken, doen zichzelf in mijn ogen geen plezier.
Ik kom oorspronkelijk uit de muziekwereld, en daar gaat men er doorgaans zo mee om: als je een instrument ziet, ga je erachter zitten en speel je een paar noten. Elk instrument heeft zijn eigen karakter en ziel; je kunt ook spreken van technische zwakke en sterke punten. Dat ontdekken en er zoveel mogelijk uit halen, is voor elke muzikant een uitdaging en elke keer weer een beetje als het veroveren van een vrouw... geen enkele muzikant zou eerst testapparatuur inzetten om de trillingseigenschappen of de dikte van de laklaag te meten. Want in die tijd zou hij al muziek kunnen maken. Nee, hij ontdekt hoe goed het instrument bij hem past – en hij bij het instrument. En als je met een instrument niet verder komt, neem je een ander – of ga je op zoek naar de oorzaak (nieuwe snaren, scheuren laten lijmen, dingen vernieuwen ... enz.)
In die zin zijn er dus ook geen slechte lenzen voor een fotokunstenaar. Er zijn alleen lenzen die zijn werk niet bevorderen, en dat kunnen best ook dure exemplaren van bekende merken zijn zonder ook maar één meetfout. Maar soms is perfectie nu eenmaal inspirerend ...
zackIG
Heb je toevallig een link naar het artikel?
Ik heb op internet gezocht, maar kon het helaas niet vinden.
Bonderer
Misschien werkt die link niet, of misschien kan ik het niet, dat wil ik niet uitsluiten, maar als je bij Google "er bestaan geen slechte lenzen" intypt, zou er iets moeten verschijnen.
klausdoblmann
Mijn mening:
Om optimaal gebruik te kunnen maken van je uitrusting, is een zekere mate van uitproberen en testen nodig om de grenzen, beperkingen, maar ook de sterke punten te leren kennen. Je kunt echter alles overdrijven, maar ook te weinig doen. De overdrijvers zijn misschien wel de beruchte pixelpeepers en de al even beruchte film-met-de-microscoop-analisten, de onderdrijvers zijn degenen die zich het liefst met helemaal niets bezighouden, maar dan op de forums zitten te jammeren omdat niets werkt. In het midden ligt de gulden middenweg.
Photux
Link naar het artikel:
http://www.kittel.co.at/bassena/node/76
€
Ik sluit me aan bij de vergelijking van Morte. In de muziek is een soortgelijke trend waarneembaar: de producties worden steeds ‘perfekter’, maar daardoor ook karakterlozer. Menig legendarisch album uit de jaren '70 vertoont vanuit hedendaags perspectief diverse onvolkomenheden, maar is ondanks of misschien juist dankzij deze onvolkomenheden legendarisch geworden. In deze context ben ik altijd een groot voorstander van een zekere spontaniteit.
Bij instrumenten is het vergelijkbaar – sommige zijn juist vanwege hun vermeende zwakheden legendarisch en hebben hun geheel eigen, inspirerende charme. Ik denk daarbij aan de beroemde TB-303, of het C64-geluid dat vandaag de dag nog steeds gewild is.
€
Superscherpe digitale foto's met tientallen megapixels zijn geweldig, en voor sommige doeleinden zeker optimaal. Maar niet zelden laat ik mijn Olympus Pen liever thuis en ga ik met een Pouva Start of een plastic camera van € 2,50 op "jacht". Daarmee lukt het me zeker ook om foto's te maken die de moeite waard zijn, ook al zijn ze technisch gezien complete onzin. Maar wat maakt het uit, ik wil er tenslotte plezier aan beleven.
€
Op één punt wil ik het artikel echter tegenspreken; beeldstabilisatiesystemen vind ik een heel zinvolle uitvinding, niet alleen voor mensen met een onhandige motoriek. Niet altijd zijn korte sluitertijden of het gebruik van hogere gevoeligheden gewenst, maar een statief is ook niet in alle gevallen toegestaan of zinvol inzetbaar (ik vind het zelf een beperking en heb een voorliefde voor available light met lichtsterke prime-lenzen). Vooral met goedkopere hardware (niet iedereen kan zich hoogwaardige camera's en lenzen veroorloven) heeft deze techniek al menig foto van mij gered.
zackIG
Geweldig, hartelijk dank voor de link en het interessante artikel!
Urnes
Wat muziek betreft, hebben we tegenwoordig het probleem dat er technici achter de mengpanelen zitten en geen muzikanten meer. In het extreme geval loopt dat erop uit dat je sommige nummers weliswaar goed kunt beluisteren via een koptelefoon in de metro, maar dat ze vreselijk klinken als ze via vinyl door de ruimte worden verspreid.
€
Over het geheel genomen is het echter zo dat ook onze kijkgewoonten veranderen, veranderd zijn. Veel geweldige analoge iconen komen inmiddels op de een of andere manier alledaags en onscherp over (subjectief gezien zijn de beelden nog steeds iconen en zullen dat ook blijven, maar objectief gezien heb ik gelijk). Hetzelfde geldt ook voor HD-televisies. In HD zien geremasterde films er op de een of andere manier veel alledaagser uit. Net als goedkope B-films. HD en resolutie ontnemen je toch een beetje de magie van het beeld.
€
Groeten, Sven.
zackIG
Nou, ik heb eigenlijk vastbesloten om volgende maand een tv te kopen.
Mijn vader heeft een nieuwe en ik ben helemaal weg van het beeld. Het is echt iets moois en adembenemend wat voor films er allemaal zijn en hoe die ineens overkomen.
Helaas raak ik door het enorme aanbod de weg kwijt... weer zo’n geweldig aspect van deze tijd.
Vroeger had je niets en had je het moeilijk, en vandaag heb je alles en kun je er ook niet mee omgaan.
