Przetwarzanie papieru barytowego w laboratorium uniwersyteckim...

kindgottes92 · 2013-07-09T22:49:58+00:00

Hallo erstmal, da ich schon immer von den alten Barytabzügen in den Familienalben fasziniert war und diesen zeitlosen Look einfach liebe, würde ich das gern...

kindgottes92

Witam, ponieważ od zawsze fascynowały mnie stare odbitki barytowe w rodzinnych albumach i po prostu uwielbiam ten ponadczasowy styl, chciałbym sam spróbować swoich sił. Mam już spore doświadczenie w pracy z papierem PE i wypracowałem pewną rutynę. Dużym wsparciem był dla mnie również inżynier laboratoryjny z naszej uczelni. Nie zna się on jednak na barycie i raczej mi to odradzał, bo jest to zbyt skomplikowane. Mimo to chciałbym spróbować ;) Ponieważ nie mam własnego laboratorium i jestem uzależniony od sprzętu dostępnego na uczelni, nie jestem jeszcze pewien co do metod. O ile dobrze zrozumiałem, przebieg pracy do momentu utrwalenia jest taki sam, ewentualnie różnią się czasy procesów. (?) Ponieważ na różnych forach dyskutuje się na temat metod płukania, nie jestem tego pewien: czy wystarczy zwykła wanna do płukania, którą podłączam do kranu, a następnie pozostawiam w niej zdjęcie (na jak długo?)? Czy też musi to być bardziej intensywne, np. najpierw opłukanie pod bieżącą wodą itp.? Następnie suszenie: laboratorium jest bardzo dobrze wyposażone do pracy z PE, od niedawna mamy nawet suszarkę przepływową. Chyba firmy Ilford. Wygląda trochę jak laminator i suszy zdjęcia za pomocą ciepła. Odbitka PE wychodzi z niej początkowo dość pofalowana, ale podczas stygnięcia na stole już się wyprostowuje. Czy ktoś ma pojęcie, czy ta suszarka nadaje się do barytu? Czy wtedy też się falują, czy to przez tworzywo sztuczne na papierze PE? Czy muszę potem jeszcze prasować zdjęcia, żeby były płaskie? A może to urządzenie zupełnie się do tego nie nadaje i musiałbym suszyć na powietrzu, co właściwie nie wchodzi w grę, bo brakuje mi miejsca, a inni też chcą korzystać z laboratorium. Ponieważ mój budżet jest bardzo ograniczony, byłbym bardzo wdzięczny za pomoc, zanim zdecyduję się na ryzyko i zamówię papier. ? Pozdrawiam, Chris ? P.S.: Czy różnice między drogim a tanim papierem barytowym są bardzo duże? W przypadku PE nie byłem mniej zadowolony z tańszego Foma niż z Ilforda.

piu58

> Odradzam, bo to zbyt skomplikowane. ? To nie jest skomplikowane, tylko pracochłonne. - Trzeba długo moczyć papier w wodzie. - Suszenie bez marszczenia to w przypadku dużych formatów sztuka sama w sobie. ? Co do suszenia: Próbowałem wszystkiego: prasy do suszenia (nadaje się tylko do małych formatów), taśmy klejącej na sucho (pozostawia ogromne napięcia w papierze, które tylko czekają, aby się „wyładować”) oraz książki do suszenia http://www.fotoimpex.de/shop/fotolabor/delta-1-trockenbuch-19x24-inch-ca-50x60cm.html?. To ostatnie rozwiązanie działa dobrze, ale zdjęcia muszą być wstępnie wysuszone i mogą być wkładane do książki tylko lekko wilgotne. Pomiędzy dwoma sesjami Duka książka do suszenia musi mieć czas, aby sama ponownie wyschła. Książki do suszenia należy wymieniać co kilka lat, ponieważ gromadzą się w nich pozostałości utrwalacza.

TR

Swoje zdjęcia na papierze barytowym zawsze przyklejam taśmą na mokro. Dzięki temu papier fotograficzny pozostaje płaski, dokładnie tak, jak po wyjęciu z kartonu. Jeśli chodzi o niedrogi papier fotograficzny: papier barytowy Foma to bardzo dobry produkt. Jak dotąd porównywałem go tylko ze starszym papierem Ilford i w tym przypadku Foma nawet nieco bardziej mi się podobała. € Jeśli chodzi o namaczanie: papier nie może leżeć „bez ruchu” w stojącej wodzie. Wodę należy stale wymieniać, a papier powinien się przy tym zawsze nieco poruszać. Namaczałbym go w ten sposób przez około 45 minut. Jeśli chcesz samodzielnie zbudować do tego celu wannę, upewnij się, że świeża woda wpływa raczej od góry, a odpływ znajduje się na samym dnie. Na dnie gromadzą się substancje chemiczne. Moczenie można skrócić, stosując po krótkim czasie moczenia wynoszącym ok. 10 minut „kąpiel przyspieszającą wypłukiwanie”. W najprostszym przypadku składa się ona z roztworu sody (szczypta w dłoni na 1 litr), w którym obraz moczy się przez ok. 3 minuty. Następnie powraca się do płukania, które teraz przebiega szybciej. Również krótszy czas płukania można uzyskać, nie pozwalając utrwalaczowi zbyt głęboko wniknąć w zagięcie papieru poprzez zastosowanie dwóch bardziej stężonych utralaczy przy bardzo krótkim czasie utrwalania, jak opisano tutaj: http://www.fotografie-in-schwarz-weiss.de/sw-fotografie/kolumne/100-wollstein02.html Na uniwersytecie mamy mnóstwo darmowej wody. Moje odbitki barytowe chętnie pływają w wannie nawet przez pięć godzin. € Możesz również wstępnie namoczyć zdjęcia na uniwersytecie, a następnie wypłukać je i wysuszyć w domu. Jednak z pewnością zaleca się wykorzystanie do tego celu darmowej wody na uniwersytecie. Tam możesz też najpierw częściowo wysuszyć swoje odbitki barytowe, aby następnie ponownie namoczyć je w domu i wysuszyć na przykład na szklanej tafli za pomocą taśmy klejącej do mokrych powierzchni. Oto bardzo dobry link na ten temat, jeśli jeszcze go nie znasz: http://www.fotografische.de/fotolabor/baryt-trocknen € Nawiasem mówiąc, suszarka do papieru PE w waszym laboratorium nie będzie odpowiednia do papieru barytowego, ponieważ ten papier będzie znacznie grubszy. Zawiera on znacznie więcej wilgoci niż papier PE. Ponadto do papieru PE przedostaje się mniej wilgoci, ponieważ jest on niejako „uszczelniony”. Istnieje (a raczej istniał) również papier barytowy o grubości zbliżonej do papieru zwykłego, który był znacznie łatwiejszy do wysuszenia. Zakładam jednak, że masz na myśli „prawdziwy” papier barytowy o grubości kartonu. € Pozdrawiam, Thomas

kindgottes92

Dziękuję za szybkie odpowiedzi, namaczanie nie będzie problemem – w uczelni mamy różne wanny do namaczania dla wszystkich rozmiarów, w których woda wlewa się z jednej strony, a wypływa z drugiej. W przypadku dużych formatów nawet umywalka ma wbudowany taki system przepływowy. Myślę, że spróbuję z Fomabromem. Ponieważ nie podano grubości, zakładam, że jest to 180 g/m², tak jak w przypadku innych papierów Foma (?), a przynajmniej taki średniej grubości karton. Jeśli chodzi o suszenie, pomyślałem, że dam szansę suszarce przepływowej, choćby tylko do wstępnego suszenia na niskim poziomie, pod warunkiem, że poradzi sobie z grubością papieru, a następnie spróbuję jakoś wycisnąć wilgotne obrazy. Jestem bardzo ciekawy, ponieważ preferuję większe formaty (24x30), więc będzie to pewnie spory eksperyment, ale przecież nie można sobie odmówić...

Morte

To wcale nie jest aż tak „eksperymentalne”. Dobrze jednak pamiętam swoje początki z barytem. Większy nakład czasu wynika nie tylko z płukania, ale także z dłuższych procesów (3 minuty wywoływania zamiast 90 sekund itp.). W przypadku barytu jeden cykl zajmuje mi około 7 minut na zdjęcie, oczywiście licząc od momentu naświetlania. Jeśli robi się to z każdym paskiem próbnym i potrzeba kilku odbitek, aby uzyskać pożądany efekt, może to być prawdziwa próba cierpliwości. Trzeba naprawdę spokojnie się w to zaangażować. Jeśli ma się terminy lub musi/chce się szybko uzyskać wyniki, PE jest wariantem mniej obciążającym nerwy. Jeśli można poświęcić na to czas, baryt jest wspaniałym doświadczeniem – zwłaszcza przy odbitkach. Ogólnie rzecz biorąc: PE nie różni się od barytu, jest tylko szybszy. Nie daj się zniechęcić leniwym/nieświadomym/uzależnionym od nowinek technicznych inżynierom – przegapiłbyś wspaniałe doświadczenie poprawiające jakość życia! Na koniec: bardzo polecam Fomabrom. Zarówno ze względu na cenę, jak i przede wszystkim na wygląd. Sam wolę go teraz bardziej niż ADOX MCC – niech mi wybaczą na tym forum. Dobrze schnie na powietrzu, a na płaskość pomaga proste naciąganie na szklane płyty. Na początku też obawiałem się napięcia – teraz przy formacie 24x30 odklejam tylko około 5–6 mm, aby wykorzystać jak najwięcej papieru. Nigdy nie miałem żadnych problemów.

piu58

>W formacie 24x30 pozostawiam tylko około 5–6 mm, aby wykorzystać jak najwięcej papieru. Nigdy nie miałem z tym żadnych problemów. ? ? Format 24x30 nie sprawia żadnych kłopotów. Od formatu 30x40 naprężenia w papierze samoprzylepnym stają się tak duże, że często się on odrywa. Wtedy trzeba zaczynać wszystko od nowa: ponownie zwilżyć, ponownie przykleić i mieć nadzieję.

effzwonull

Problem z rozrywaniem papieru można zazwyczaj uniknąć, pozostawiając go na chwilę do wyschnięcia po zeskrobaniu, zanim go przyklei się.

TR

W przypadku formatu 30x40 nigdy nie musiałem się martwić (używając Fomabromu i mojej taśmy klejącej). Zawsze wychodziło dobrze. Czasami jednak papier samoprzylepny rzeczywiście się rozrywa – w tym momencie papier jest już jednak prawie suchy, a to rozdarcie ułatwia oddzielenie go od podłoża. Również papier w formacie 40x50 udało mi się wysuszyć w ten sposób bez żadnych problemów – jest wtedy rzeczywiście tak płaski, jakby nigdy nie widział wody.

Morte

Być może chodzi też o taśmę klejącą. Na pewno są różne rodzaje. Tak samo jak w przypadku chusteczek papierowych. Ale czy problemy kiedykolwiek powstrzymały nas przed robieniem zdjęć…?