Bonderer
[size=3][size=4]Hallo[/size][/size]
[size=3][size=4]Voor wie zin heeft om eens nieuwe filmontwikkelaars uit te proberen....[/size][/size]
[size=3][size=4]In Braunschweig – wat geen wonder is, want daar waren ooit Rollei en Voigtländer gevestigd – woont iemand die het leuk vindt om ook eens iets nieuws te proberen. Er zijn daar verschillende nieuwe zwart-wit filmontwikkelaars die het proberen waard zijn. Ik gebruik de HCD 2 keer met en 2 keer zonder de starter en heb, behalve ADOX-ADONAL, alle andere ontwikkelaars aan de kant geschoven. De andere ga ik binnenkort ook uitproberen.[/size][/size]
[size=3][size=4]Daarbij hoort een zeer goed gegevensblad en niet, zoals bij sommige andere ontwikkelaars, een glazen bol-papiertje[/size][/size]
[size=3][size=4]met tijden uit de glazen bol. Daaruit blijkt al dat de mensen van Spürsinn echt veel moeite doen. [/size][/size]
[size=3][size=4]De eigenaar mag het me vergeven dat ik reclame maak voor een concurrent, maar de focus ligt nu eenmaal op de fotografie.[/size][/size]
[size=3][size=4]Veel succes[/size][/size]
KlausWehner
Je maakt het jezelf wel erg gemakkelijk!
Wat is er dan zo nieuw aan de nieuwe ontwikkelaar?
Welke eigenschappen zouden mij ertoe moeten bewegen mijn beproefde ontwikkelaar aan de kant te schuiven?
Dat is toch wel het minimum aan informatie dat een potentiële koper mag verwachten.
Of gaat het daar helemaal niet om?
Met vriendelijke groeten
Klaus
piu58
HCD is een fenidon-hydrochinon-ontwikkelaar. In de nieuwe generatie is het een modulair systeem, waardoor het ook als tweebadsontwikkelaar kan worden gebruikt. In tegenstelling tot de andere "schuim"-producten is het niet echt revolutionair.
KlausWehner
Beste Uwe,
Jij begrijpt het, ik begrijp het – ik weet alleen niet helemaal zeker of de schrijver het ook begrijpt.
Persoonlijk stoor ik me gewoon aan deze opdringerige manier van adverteren (van wie dan ook!) – vooral als er geen enkele inhoudelijke informatie in staat.
Oké, misschien is het mijn persoonlijke probleem :-)
Toch: een bepaald niveau zou toch niet onderschreden mogen worden.
Hartelijke groeten,
Klaus
piu58
Maar dat komt ook door de productmarketing. Mirko bijvoorbeeld vertelt heel openlijk wat hij doet (bij zijn eigen ontwikkelingen) en verdient daar ook geld mee. Het kan dus wel.
"Nieuwe wonderontwikkelaar" of "nieuwe superfilm", dat zegt in eerste instantie helemaal niets, behalve dat de aanbieder er geld mee wil verdienen. De fotogemeenschap moet elke keer eerst uitzoeken wat er werkelijk achter zit.
Toch is er niets schandelijk aan om de beproefde CG-512 verder te ontwikkelen en een paar nieuwe mogelijkheden toe te voegen. Deze informatie schaadt de nieuwkomer niet, en wij ervaren fotografen weten meteen welke klasse ontwikkelaar dit is, wat hij wel en niet kan. Maar zo begint het snuffelen in veiligheidsinformatiebladen nu eenmaal.
Wolf_XL
...eigenlijk zijn deze discussies over "wonderfilms" en "wonderontwikkelaars" nogal kinderachtig – ze bestaan simpelweg niet. Natuurlijk kun je films of ontwikkelaars in een bepaalde richting optimaliseren – maar dat zal helaas nooit een genot zonder spijt zijn. Je kunt het draaien en keren zoals je wilt – een verbetering in de ene richting leidt gegarandeerd tot een verslechtering op een ander gebied...
Bonderer
Hallo
Waar blijft het plezier in experimenteren, de zin om eens iets nieuws te
proberen? Ik vind de soep lekker, anderen zullen hem niet lekker vinden, maar alleen
door te proberen word je wijzer. Dit is ook niet bedoeld als reclame voor Spürsinn, daar
hebben ze geen behoefte aan.
Als Ansel Adams multigradepapier en betere filmontwikkelaars tot zijn
beschikking had gehad, had hij nooit een zonesysteem nodig gehad, ook al
willen de zonetellers me nu in vieren delen. Ik fotografeer nu al zo'n
40 jaar en heb al bijna net zo lang een zwart-witlaboratorium. Zelfs met het
risico dat ik me hier impopulair maak: het belangrijkste was altijd het
fotograferen en de foto zelf, en dat het leuk is. De mensen in de
fotoclubs – die waren er hier ook – die zich alleen maar druk maakten om technische details van een
foto en om de vraag welke film in welke ontwikkelaar moest.
Dat was voor mij de reden om niet naar zo'n club te gaan.
Wat voor foto het ook was, in plaats van naar een foto te kijken, werd er nauwgezet
gezocht naar technische tekortkomingen. Het ging mij alleen om een goede foto,
nooit om een technisch perfecte. Welke film of ontwikkelaar dan ook, welke
camera dan ook, welk papier dan ook, het belangrijkste was een camera, film en chemicaliën, en
of het nu een Leica of een Revue was, dat maakte mij ook niet uit. Ook bij film en
juist in een tijd dat ik niet echt veel verdiende of met een vrouw en
kleine kinderen, kocht ik goedkope film en goedkope chemicaliën en papier,
als ik maar iets had. Het belangrijkste was dat ik een camera bij me
had. Ik heb de hobby echter nooit met verbeten nauwgezetheid beoefend, want
waar blijft dan het plezier in de zaak? Ook de bestanddelen van een
ontwikkelaar waren en zijn voor mij allemaal hetzelfde, daar had ook een bisschop
in kunnen plassen. Als het resultaat me bevalt, wordt het verder gebruikt, zo
niet, dan gaat het als gevaarlijk afval de prullenbak in. Natuurlijk is dat subjectief, maar bij
smaak kan er geen objectiviteit bestaan. Stel je eens voor dat iedereen
alleen nog maar Delta 400 en X-Tol gebruikt, wat een vreselijke gedachte.
Ascorbinezuur in fruit of diverse dranken heeft mijn voorkeur boven
de vorm van ontwikkelaars en wie wil er nu X-Tol in zijn thee.
Blijf relaxed, ontspan, heb plezier en doe gek. Probeer eens
iets en als het niet bevalt, probeer dan iets anders. Dit doet me een
beetje denken aan Color Foto en een meneer genaamd Motz, die toch enkele verbale
uitglijders maakte tijdens zijn zogenaamde fotobesprekingen. Daar werden
mensen zo afgekraakt dat ze daarna zeker hun camera weggooiden, en
daar hadden die arme kerels ook nog voor betaald toen ze hun foto's daar
inleverden. Dus waar gaat al die ophef over? Wie wil, kan het eens proberen, wie
het niet wil, laat het maar, niet meer en niet minder, en een wijze
man uit de vorige eeuw zei het zo: Wie te laat komt .....
En zodat ik nog meer klappen krijg: ik heb een brede rug,
ben 1,91 meter lang met een gewicht van 130 kg, inclusief ca. 1 kg volle baard en haar, dus
een echt avatistisch oerdier. Ik probeer graag nieuwe dingen uit, heb een
Heiland Splitgrade op mijn Kienzle 69 S, heb die ook gekocht toen hij
net uitkwam en beschouw dat als de, ik schrijf extra langzaam,
wondermiddel voor het zwart-witlaboratorium, heb ook de TAS-processor van
Heiland, vind dat ook een geniaal apparaat, meer dan elke cent waard die
ik ervoor betaald heb. Ik ben graag gek, het is leuk en ik ben er
verslaafd aan.
Fotograferen was voor mij altijd al belangrijker dan het lezen van gegevensbladen,
het doel is alleen een goede foto, en die mag best bepaalde technische tekortkomingen
vertonen, dat maakt bij sommige foto's juist de charme en de kwaliteit uit.
En wat een veiligheidsinformatieblad te maken heeft met de visuele indruk van een filmontwikkelaar,
ontgaat me volledig.
Beroepsmatig heb ik te maken met veiligheidsinformatiebladen en daar staat veel in, bijvoorbeeld waar ik kan bellen
als ik iets in mijn ogen krijg, of waarmee het spul niet in aanraking mag komen, of wat ik moet doen
als het spul begint te branden of in contact komt met vuur; alle belangrijke informatie staat erin en het wordt
regelmatig gecontroleerd en bijgewerkt.
Maar ik kan me geen enkel gegevensblad van een ontwikkelaar herinneren waarin staat dat ik het resultaat
mooi zal vinden.
Ik ga in ieder geval, zolang ik kan, zo doorgaan, met veel plezier fotograferen, genieten van de
fotografie en gek genoeg zijn om af en toe iets nieuws te proberen.
Dat kan ik iedereen alleen maar aanraden. En wie dat niet is...
Word gek.
thomas_l
...eigenlijk zijn die discussies over "wonderfilms" en "wonderontwikkelaars" nogal kinderachtig – ze bestaan simpelweg niet. ...
hoe waar, hoe waar
TR
Je kunt het draaien en keren zoals je wilt – een verbetering op het ene gebied leidt gegarandeerd tot een verslechtering op een ander gebied...
Dat heb ik nu ook ondervonden. Uiteindelijk betekent goede kwaliteit simpelweg -> groot formaat. De kwaliteit van een hoge afbeeldingsschaal kun je niet simuleren met een speciale film of een speciale ontwikkelaar. Bij kleine formaten moet je compromissen sluiten of vinden. Waarbij juist de meeste goede foto's, die raken, met de kleine formaten worden gemaakt, want niets gaat boven inhoud.
Wolf_XL
...het is net als in het echte leven: cilinderinhoud is door niets te vervangen – behalve door nog meer cilinderinhoud... ;-) Toch geldt ook hier: wie het kan, kan ook met een kleinere cilinderinhoud concurrerend zijn. Daarom moet je de techniek niet overschatten. Uiteindelijk is het toch zo dat als de inhoud van een foto klopt, het in principe niet uitmaakt of deze technisch 100% perfect is – en een 100% perfect uitgewerkte foto maakt van een saai motief nog steeds geen meesterwerk...
Wolfgg
Hallo analoogfotograaf,
De ontwikkelvloeistoffen, waarschijnlijk een eeuwig terugkerend onderwerp sinds de uitvinding van de fotografie.
Meer dan 40 jaar geleden geloofde ik ook lange tijd dat er grote kwaliteitsverschillen bestonden tussen de verschillende combinaties van film en ontwikkelaar, meestal aangewakkerd door tijdschriften. Maar ik kwam erachter dat er wel degelijk verschillen in het beeldresultaat zijn. Zo zorgt de ene ontwikkelaar bijvoorbeeld voor een fijne zilverstructuur, de andere voor hoge scherpte aan de randen, of soms een afvlakkende dichtheidscurve en soms een opbolle, en dat alles beïnvloedt het beeldresultaat en maakt de ene of de andere ontwikkelaar iets geschikter.
Op een dag werd me echter duidelijk dat de verschillen tussen KB en 4,5x6 of 21DIN en 17DIN (Agfa IF en ISS destijds) of zelfs "normale" film en zachtgemaakte dokufilm anno 1977 (Neofin Doku) veel groter zijn dan wat binnen één formaat met dezelfde gevoeligheid en allerlei soorten water bereikbaar zou zijn.
Later heb ik me dan ook de moeite getroost om de theorie van de densitometrie/sensitometrie te begrijpen en uit experimenten bleek toen dat het inderdaad nog een duidelijk zichtbare kwaliteitswinst oplevert en vooral zekerheid voor een goed resultaat, als men de karakteristieke kromme van een film met behulp van het zonesysteem gericht en correct uitbuit. De uitspraak "Als Ansel Adams multigradepapier en betere filmontwikkelaars tot zijn beschikking had gehad, had hij nooit een zonesysteem nodig gehad" klopt naar mijn mening niet; het heeft sowieso niets te maken met papier met variabel contrast, dat verleidt eerder tot het niet zo nauwkeurig nemen van de filmontwikkeling. Er waren 100 jaar geleden ook al zeer goede filmontwikkelaars (bijv. RODINAL of ook de pyromengsels), het zonesysteem zorgt er alleen voor dat de dichtheidscurve die door de gekozen film/ontwikkelaarcombinatie wordt geproduceerd, past bij het contrast van het motief, dat de curve dus optimaal wordt afgestemd en dat de film zo veel mogelijk op gradatie Normal of Special kan worden afgedrukt, omdat deze twee gradaties de meeste toonwaarden kunnen weergeven. Van Adams' aanpak is dus tot op de dag van vandaag niets achterhaald.
Ter waarschuwing een uittreksel uit mijn "chemische carrière", ongeveer chronologisch: RODINAL, ATOMAL, Fabonal, Metatenal, NeofinRood, NeofinBlauw, Ultrafin, Emofin, Ilfosol, Microphen, NeofinDoku, D76, Microdol-X, HC110, Perceptol, CG512 en dan nog eigen mengsels uit basischemicaliën (carrière niet aanbevolen om na te doen).
Wat ik vandaag gebruik? Voor 90% RODINAL, de rest pyromengsels uit basischemicaliën.
Het belangrijkste is tot op de dag van vandaag dat je de eigenschappen van de gebruikte film/ontwikkelaarcombinatie goed kent en weet hoe je er het beste uit kunt halen. En het duurt even voordat je een combinatie goed kent.
Rondproberen is toch niet verboden, voor wie het leuk vindt. Het heeft alleen weinig invloed op de resultaten.
Groeten, Wolfgang
Steffen
Hallo Analoger, of mag ik je Michael noemen?
Lukt het niet zo goed met de verkoop van je ontwikkelaar en probeer je het nu met virale marketing? Doe dat dan maar bij aphog, daar kun je samen met Hartmut de marktkramer uithangen.
Bonderer
Hallo Steffen
Weer iemand die in de glazen bol kijkt – dat heb ik nooit kunnen. Mijn naam lijkt trouwens in de verste verte niet op Michael.
Het is beneden mijn niveau om hier verder op in te gaan, maar veel plezier nog in de grot, of heeft hij al een paard en wagen...
En nu kan hij zich natuurlijk bij papa Mirco uithuilen en mij eruit laten gooien. Dat gaat mij lichtjaren voorbij...
bernhardmangelsgmxde
Leuke mededeling!
