Ik weet dat kleine series duur zijn
Jobo is niet langer verplicht zich
in de eerste plaats te richten op de prijzen uit het verleden of op de prijsbewustheid van de marktdeelnemers.
Voor hen is de kwestie met het faillissement afgehandeld.
Om ervoor te zorgen dat ze überhaupt overwegen om weer iets te doen, moet het voor het bedrijf de moeite waard zijn.
En de moeite waard betekent in Duitsland vooral
kunnen betalen (met feestdagen, vakantie- en ziektedagen, evenals zwangerschapsverlof, enz.). Daarna huur betalen, de verplichtingen van de beroepsvereniging financieren en het bedrijf verdedigen tegen het staatsbureaucratische apparaat. Mocht er iets overblijven, dan moet er 50% belasting worden betaald – ook over de gedane investeringen in het werkkapitaal en het in het bedrijf achtergebleven kapitaal.
Deze eisen worden van buitenaf – door de samenleving – aan elk Duits bedrijf gesteld.
Als het dat niet redt, moet het alstublieft faillissement aanvragen, want dan is het niet waardig om in dit land te blijven.
En deze eisen nemen van maand tot maand toe.
Als je al die onzin bij elkaar optelt en vervolgens verdeelt over 20-40 Jobo-processors per jaar, kom je uit op een minimumprijs.
In zoverre moeten we dankbaar zijn dat Jobo nogmaals het risico neemt, dat er dealers te vinden zijn die de apparaten voorfinancieren en opslaan, en die zich minder druk maken over de prijs.
De tijden waarin de opstartkosten van de productie over duizenden stuks konden worden verdeeld, zijn onherroepelijk voorbij.
Het is geweldig dat er toegewijde bedrijven zijn die de markt op dit niveau in stand houden.
Vaak ver onder hun eigen doelstellingen wat betreft bedrijfswinsten.
Wees blij dat je zou kunnen kopen als je het geld had, want dat is beter dan niet kunnen kopen, zelfs als dat wel het geval zou zijn ;-)
...of niet?
Met vriendelijke groeten,
Mirko
